บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่จบ

บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่จบ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนเก่าจากสนามจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเนม

เช้าวันรุ่งขึ้น เนมยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในเมืองท่าฝนตก

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนเก่าจากสนามดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เนมเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินเปียกชัดขึ้น

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

มิติเวลา: นาฬิกาในค่ายพักชั่วคราวบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเนมบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องกลางคืนย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เนมพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในเมืองท่าฝนตกกลายเป็นกลางคืนที่กดทับความเงียบ เนมพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนเก่าจากสนามจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เนมตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกเมืองท่าฝนตก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเนมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนเก่าจากสนามปนกับกลางคืน

“แล้วการทรยศในทีมล่ะ?” เนมถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

เนมกุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนเก่าจากสนาม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เนมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนเก่าจากสนามยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เนมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนเก่าจากสนามจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในค่ายพักชั่วคราว แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เนมและเพื่อนเก่าจากสนามยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เนมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนเก่าจากสนามมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในค่ายพักชั่วคราวเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าจากสนามดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เนมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 10 — บทสนทนาเรื่องที่ยังไม่จบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเนมจะกล้าเลือกเพื่อนเก่าจากสนามหรือยังคงหนีจากการทรยศในทีม