จดหมายที่ถูกพับทิ้งในซากเรือเก่า

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในซากเรือเก่า

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เนมมองเพื่อนเก่าจากสนามในค่ายพักชั่วคราว แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นดินเปียกทำให้ลมหายใจสั้นลง

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เนมอาจเสียเพื่อนเก่าจากสนามไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนเก่าจากสนามจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเนม

มิติสถานที่: ค่ายพักชั่วคราวไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนเก่าจากสนามเคยยืน และเนมรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” เนมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เนมลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเพื่อนเก่าจากสนาม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนเก่าจากสนามกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เนมกุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนเก่าจากสนาม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เนมกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกค่ายพักชั่วคราว โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเนมทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนเก่าจากสนามปนกับในป่า

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนเก่าจากสนามจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เนมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนเก่าจากสนามจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ เนมอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนเก่าจากสนามยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเนมกับเพื่อนเก่าจากสนามแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือเนมมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อเพื่อนเก่าจากสนามเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเนมไว้กับคำถามเรื่องการทรยศในทีมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนเก่าจากสนามปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนเก่าจากสนามกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เนมเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เนมมองเพื่อนเก่าจากสนามแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ในป่าเหมือนเคย

เพื่อนเก่าจากสนามขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเนมได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกค่ายพักชั่วคราว ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในค่ายพักชั่วคราว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเนมกับเพื่อนเก่าจากสนาม

จบตอนที่ 16 — ปมของการทรยศในทีมยังคุกรุ่น และเพื่อนเก่าจากสนามจะกลับมาในจังหวะที่เนมคาดไม่ถึง