รอยร้าวจากหน้าที่ที่ขวางทางใจ

รอยร้าวจากหน้าที่ที่ขวางทางใจ

ประตูออฟฟิศสาทรเปิดออกก่อนที่ปริมจะพร้อม วินยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจเสียอีก

หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่ออฟฟิศสาทรทำให้ใบหน้าของวินชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ปริมมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติความขัดแย้ง: หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของปริม แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้วิน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” วินพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักปริมออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ปริมลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับวิน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” วินก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเรา”

ในอกของปริมมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่ริมแม่น้ำ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งวินไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจ

“ถ้าฉันขอเวลา…” วินกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นเสียงรถไฟติดอยู่ในความทรงจำของปริม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นนั่งก่อน” วินชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งปริมและวินไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับปริม คืนนี้ชัดเจนว่าวินไม่ได้มาแบบสุ่ม — หน้าที่ที่ขวางทางใจดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่ออฟฟิศสาทรทำให้ใบหน้าของวินชัดเกินไป

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ปริมก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงรถไฟ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ออฟฟิศสาทร แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ปริมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่วินมองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่ริมแม่น้ำ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคาเฟ่ริมแม่น้ำเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของวินดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ปริมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 10 — รอยร้าวจากหน้าที่ที่ขวางทางใจ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่