ทางที่ปริมไม่อยากเลือก

ทางที่ปริมไม่อยากเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของปริมเริ่มเบลอเมื่อเห็นวินอีกครั้ง หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ปริมอาจเสียวินไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของวินเลื่อนผ่านพื้น ทำให้ปริมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติความขัดแย้ง: หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของปริม แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้วิน

“ฉันกลัว” ปริมสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ปริมลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับวิน

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” วินกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ปริมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” วินหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

คนรอบข้างในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงปริมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่วินขยับเข้ามา

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ปริมพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งปริมและวินไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่ปริมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักวินออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน วินมองปริมอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงโคมสีอุ่นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในคาเฟ่ริมแม่น้ำเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของวินดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ปริมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ปริมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ปริมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องความทรงจำโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 16 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าปริมไม่อาจทำเป็นไม่เห็นวินได้อีก