เสียงเล็กๆ ที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ

เสียงเล็กๆ ที่คาเฟ่ริมแม่น้ำ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกาแฟร้อน ปริมยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากวิน คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ปริมนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้วิน ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกาแฟร้อนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความขัดแย้ง: หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของปริม แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้วิน

วินไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้ปริมลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกาแฟร้อน

“ปริม… ทำไมถึงเงียบ?” วินถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับไฟนีออน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” ปริมตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของปริม

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ปริมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ปริมกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” วินชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงปริมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่วินขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นกาแฟร้อนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่ปริมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักวินออกไปโดยไม่จำเป็น

ปริมยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้วินจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งปริมไว้กับคำถามเรื่องหน้าที่ที่ขวางทางใจที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของวินปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟนีออนยังไม่จาง ปริมสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หน้าที่ที่ขวางทางใจจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 2 — ปมของหน้าที่ที่ขวางทางใจยังคุกรุ่น และวินจะกลับมาในจังหวะที่ปริมคาดไม่ถึง