ระยะห่างที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าแคบลง

ระยะห่างที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าแคบลง

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กอล์ฟเดินผ่านจุดที่ภูผาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างภูผาดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน กอล์ฟเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแอร์ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่ภูผายิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับภูผาไม่ได้อีกต่อไป กอล์ฟลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กอล์ฟพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในร้านสะดวกซื้อตีสองกลายเป็นทางกลับที่กดทับความเงียบ กอล์ฟพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของภูผาจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” กอล์ฟตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กอล์ฟกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” ภูผาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่ภูผายิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ภูผาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกอล์ฟไว้กับคำถามเรื่องความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของภูผาปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง กอล์ฟสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านสะดวกซื้อตีสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ กอล์ฟได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ภูผามองไปทางหน้าต่างของสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 4 — ปมของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังคุกรุ่น และภูผาจะกลับมาในจังหวะที่กอล์ฟคาดไม่ถึง