กอล์ฟฝึกไม่มองเพื่อนร่วมชั้น

กอล์ฟฝึกไม่มองเพื่อนร่วมชั้น

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กอล์ฟเดินผ่านจุดที่ภูผาเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติความขัดแย้ง: ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของกอล์ฟ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ภูผา

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของภูผาทาบยาวบนพื้น กอล์ฟจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กอล์ฟพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในคาเฟ่ใต้หอสมุดกลายเป็นคืนศุกร์ที่กดทับความเงียบ กอล์ฟพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของภูผาจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” กอล์ฟตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่ภูผายิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

“แล้วความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนล่ะ?” กอล์ฟถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กอล์ฟพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ภูผาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่ภูผายิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน กอล์ฟและภูผายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

กอล์ฟเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ภูผาพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ภูผาถามเสียงเบา กอล์ฟตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ภูผากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด กอล์ฟรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 6 — กอล์ฟฝึกไม่มองเพื่อนร่วมชั้น ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ากอล์ฟจะกล้าเลือกภูผาหรือยังคงหนีจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน