ตำรวจท้องที่ในมุมที่เคนไม่รู้จัก

ตำรวจท้องที่ในมุมที่เคนไม่รู้จัก

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเพื่อนสมัยเด็กจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเคน

อากาศที่อุโมงค์รถไฟร้างเย็นกว่าที่เคนจำได้ กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่เพื่อนสมัยเด็กจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เคนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มิติร่างกาย: มือของเคนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในอุโมงค์รถไฟร้าง ระยะห่างกับเพื่อนสมัยเด็กเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“เคน… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนสมัยเด็กถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

เพื่อนสมัยเด็กไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เคนลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงไฟฉายสั่น

“ฉันไม่ได้หนี” เคนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกโรงแรมเก่าสามชั้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเคนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนสมัยเด็กปนกับไฟดับ

“แล้วชื่อที่ถูกลบล่ะ?” เคนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

เคนกุมมือแน่น ภาพของชื่อที่ถูกลบวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนสมัยเด็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เคนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนสมัยเด็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เคนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

เคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยเด็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในอุโมงค์รถไฟร้าง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เคนและเพื่อนสมัยเด็กยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เคนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — ตำรวจท้องที่ในมุมที่เคนไม่รู้จัก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเคนจะกล้าเลือกเพื่อนสมัยเด็กหรือยังคงหนีจากชื่อที่ถูกลบ