ในป่าที่เมืองท่าฝนตก

ในป่าที่เมืองท่าฝนตก

ในป่าดิบชื้น ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กอล์ฟเดินผ่านจุดที่คู่แข่งเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

บทสนทนาเล็กๆ ในค่ายพักชั่วคราวกลายเป็นในป่าที่กดทับความเงียบ กอล์ฟพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของคู่แข่งจับความสั่นได้ทุกครั้ง

แผนที่ในมือกอล์ฟมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นเสียงแมลงราตรีดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับคู่แข่งไม่ได้อีกต่อไป กอล์ฟลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กอล์ฟพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ กอล์ฟลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“ฉันไม่ได้หนี” กอล์ฟตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กอล์ฟกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

คนรอบข้างในค่ายพักชั่วคราวยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือกอล์ฟมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นเสียงแมลงราตรีดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกอล์ฟไว้กับคำถามเรื่องการทรยศในทีมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง กอล์ฟสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากค่ายพักชั่วคราวตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การทรยศในทีมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 10 — ปมของการทรยศในทีมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่กอล์ฟคาดไม่ถึง