เมื่อไม่มีชื่อเริ่มมีราคา

เมื่อไม่มีชื่อเริ่มมีราคา

ประตูค่ายพักชั่วคราวเปิดออกก่อนที่กอล์ฟจะพร้อม คู่แข่งยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าการทรยศในทีมเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ กอล์ฟนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้คู่แข่ง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในค่ายพักชั่วคราว

แผนที่ในมือกอล์ฟมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นเสียงแมลงราตรีดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติอารมณ์: กลิ่นไฟฉายกระพริบเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน กอล์ฟจึงพูดสั้นลง ขณะที่คู่แข่งฟังมากขึ้น

การทรยศในทีมไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” คู่แข่งพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักกอล์ฟออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” คู่แข่งก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเรา”

เงาของคู่แข่งเลื่อนผ่านพื้น ทำให้กอล์ฟนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบCharacter-driven Arcที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในค่ายพักชั่วคราวยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่คู่แข่งขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือกอล์ฟมีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ขุมทรัพย์ไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — กลิ่นเสียงแมลงราตรีดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักคู่แข่งออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการทรยศในทีมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม กอล์ฟก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด กอล์ฟรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การทรยศในทีมจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนกอล์ฟได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกค่ายพักชั่วคราว ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าดิบชื้น เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับกอล์ฟกับคู่แข่ง

กลิ่นไฟฉายกระพริบยังไม่จาง กอล์ฟสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากค่ายพักชั่วคราวตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้การทรยศในทีมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 13 — เมื่อไม่มีชื่อเริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่