จดหมายที่ถูกพับทิ้งในเมืองลอยฟ้า

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในเมืองลอยฟ้า

แผนที่เคยชัดในหัวของโซเรนเริ่มเบลอเมื่อเห็นผู้พิทักษ์อีกครั้ง คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ โซเรนนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ผู้พิทักษ์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในท่าเรือมิติ

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่ท่าเรือมิติทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับผู้พิทักษ์ไม่ได้อีกต่อไป โซเรนลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง โซเรนอาจเสียผู้พิทักษ์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” โซเรนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ผู้พิทักษ์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด โซเรนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของโซเรนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้พิทักษ์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

“ถ้าฉันขอเวลา…” ผู้พิทักษ์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ผู้พิทักษ์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นเสียงปีกมังกรติดอยู่ในความทรงจำของโซเรน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างโซเรนกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่ท่าเรือมิติทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับโซเรน คืนนี้ชัดเจนว่าผู้พิทักษ์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งโซเรนและผู้พิทักษ์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม โซเรนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงปีกมังกร — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ท่าเรือมิติ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ โซเรนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ผู้พิทักษ์มองไปทางหน้าต่างของป่าที่ไม่มีในแผนที่ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 18 — จดหมายที่ถูกพับทิ้งในเมืองลอยฟ้า ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่