กลิ่นโอโซนหลังคำตัดสิน

กลิ่นโอโซนหลังคำตัดสิน

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นโอโซนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่โซเรนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่เมืองลอยฟ้า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน โซเรนยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของผู้พิทักษ์ข้ามมาจากอีกฟาก

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

“โซเรน… ทำไมถึงเงียบ?” ผู้พิทักษ์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นโอโซน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติความขัดแย้ง: คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของโซเรน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ผู้พิทักษ์

“ฉันไม่ได้หนี” โซเรนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ผู้พิทักษ์ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้โซเรนลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นโอโซน

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง โซเรนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นโอโซนติดอยู่ในความทรงจำของโซเรน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของโซเรนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้พิทักษ์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” โซเรนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ผู้พิทักษ์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับโซเรน คืนนี้ชัดเจนว่าผู้พิทักษ์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างโซเรนกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

โซเรนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้พิทักษ์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งโซเรนไว้กับคำถามเรื่องคำสาปที่เลือกคนผิดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของผู้พิทักษ์ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่โซเรนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก โซเรนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องมิติเงาโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

โซเรนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ผู้พิทักษ์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ผู้พิทักษ์ถามเสียงเบา โซเรนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 2 — ปมของคำสาปที่เลือกคนผิดยังคุกรุ่น และผู้พิทักษ์จะกลับมาในจังหวะที่โซเรนคาดไม่ถึง