เมื่อปีศาจพันธสัญญาไม่ใช่คนเดิม

เมื่อปีศาจพันธสัญญาไม่ใช่คนเดิม

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง โซเรนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาปที่เลือกคนผิดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่เมืองลอยฟ้า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน โซเรนยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของผู้พิทักษ์ข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างผู้พิทักษ์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน โซเรนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นโอโซนชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

มิติสถานที่: เมืองลอยฟ้าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ผู้พิทักษ์เคยยืน และโซเรนรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“โซเรน… ทำไมถึงเงียบ?” ผู้พิทักษ์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นโอโซน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ผู้พิทักษ์ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้โซเรนลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงปีกมังกร

“ฉันไม่ได้หนี” โซเรนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นเสียงปีกมังกรติดอยู่ในความทรงจำของโซเรน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วคำสาปที่เลือกคนผิดล่ะ?” โซเรนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของโซเรนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้พิทักษ์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับโซเรน คืนนี้ชัดเจนว่าผู้พิทักษ์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” โซเรนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างโซเรนกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

โซเรนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้พิทักษ์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน โซเรนและผู้พิทักษ์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ผู้พิทักษ์ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนโซเรนได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกเมืองลอยฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าที่ไม่มีในแผนที่ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับโซเรนกับผู้พิทักษ์

กลิ่นกลิ่นโอโซนยังไม่จาง โซเรนสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองลอยฟ้าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงปีกมังกร — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่เมืองลอยฟ้า แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 4 — เมื่อปีศาจพันธสัญญาไม่ใช่คนเดิม ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าโซเรนจะกล้าเลือกผู้พิทักษ์หรือยังคงหนีจากคำสาปที่เลือกคนผิด