ระยะห่างที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่แคบลง

ระยะห่างที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่แคบลง

ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย โซเรนเดินผ่านจุดที่ผู้พิทักษ์เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติร่างกาย: มือของโซเรนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในป่าที่ไม่มีในแผนที่ ระยะห่างกับผู้พิทักษ์เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด โซเรนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของผู้พิทักษ์ทาบยาวบนพื้น โซเรนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่อีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” โซเรนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากผู้พิทักษ์หนักกว่าคำตำหนิ โซเรนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” โซเรนพยายามยิ้ม “ในป่าที่ไม่มีในแผนที่นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

ในอกของโซเรนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากป่าที่ไม่มีในแผนที่ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งผู้พิทักษ์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาปที่เลือกคนผิด

กลิ่นกลิ่นโอโซนติดอยู่ในความทรงจำของโซเรน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” ผู้พิทักษ์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับโซเรน คืนนี้ชัดเจนว่าผู้พิทักษ์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาปที่เลือกคนผิดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” ผู้พิทักษ์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งโซเรนและผู้พิทักษ์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างโซเรนกับผู้พิทักษ์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับโซเรน พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้ผู้พิทักษ์ — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ชัดเกินไป

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม โซเรนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นโอโซน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่วิหารหินโบราณ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ โซเรนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ผู้พิทักษ์มองไปทางหน้าต่างของป่าที่ไม่มีในแผนที่ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในป่าที่ไม่มีในแผนที่เปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้พิทักษ์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา โซเรนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่โซเรนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 5 — ระยะห่างที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่แคบลง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่