โต๊ะข้างหน้าต่างที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

โต๊ะข้างหน้าต่างที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง

เช้าวันรุ่งขึ้น กอล์ฟยังตื่นพร้อมร่องรอยของฝนกระทบกระจกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องซ้อมดนตรี

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ กอล์ฟนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้รุ่นพี่ปีสี่ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องซ้อมดนตรี

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนกระทบกระจกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน กอล์ฟจึงพูดสั้นลง ขณะที่รุ่นพี่ปีสี่ฟังมากขึ้น

คำชมเล็กน้อยจากรุ่นพี่ปีสี่หนักกว่าคำตำหนิ กอล์ฟไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กอล์ฟพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” กอล์ฟพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่รุ่นพี่ปีสี่ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

กอล์ฟกุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงรุ่นพี่ปีสี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องซ้อมดนตรีจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่ปีสี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” กอล์ฟพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกห้องซ้อมดนตรี โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับกอล์ฟทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของรุ่นพี่ปีสี่ปนกับสัญญาเงียบ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ กอล์ฟอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องซ้อมดนตรี การหนีแพงกว่าการเผชิญ รุ่นพี่ปีสี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน รุ่นพี่ปีสี่มองกอล์ฟอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ากอล์ฟไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ปีสี่ได้อีก