ทางตันที่สวนสาธารณะหลังฝน

ทางตันที่สวนสาธารณะหลังฝน

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่อาร์มยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

ข่าวของความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่เดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย นภานั่งนิ่งในออฟฟิศสาทร มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่อาร์มยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เก้าอี้ว่างข้างอาร์มดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน นภาเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าชัดขึ้น

ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของนภากับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นหนังสือเก่า

มิติเวลา: นาฬิกาในออฟฟิศสาทรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของนภาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องดาดฟ้าย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” อาร์มพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักนภาออกไปจริงๆ

ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” อาร์มก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ตัดสินแทนเรา”

นอกคอนโดย่านอารีย์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับนภาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอาร์มปนกับดาดฟ้า

“ถ้าฉันขอเวลา…” อาร์มกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

นภากุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอาร์ม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในออฟฟิศสาทรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ นภาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในออฟฟิศสาทร การหนีแพงกว่าการเผชิญ อาร์มยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อาร์มจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับอาร์มแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของนภากับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นหนังสือเก่า

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนภาและอาร์มไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม นภาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก นภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องดาดฟ้าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

นภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อาร์มพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” อาร์มถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อาร์มกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ตัดสินแทนเราอีกต่อไป” นภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 10 — ทางตันที่สวนสาธารณะหลังฝน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่