นภาฝึกไม่มองกอล์ฟ

นภาฝึกไม่มองกอล์ฟ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงรถไฟกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่นภายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในออฟฟิศสาทร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย นภาเดินผ่านจุดที่อาร์มเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของนภากับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คอนโดย่านอารีย์ทำให้ใบหน้าของอาร์มชัดเกินไป

“อย่ามองฉันแบบนั้น” นภาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนเบาๆเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน นภาจึงพูดสั้นลง ขณะที่อาร์มฟังมากขึ้น

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” นภาพยายามยิ้ม “ในออฟฟิศสาทรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากอาร์มหนักกว่าคำตำหนิ นภาไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด นภามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นเสียงรถไฟติดอยู่ในความทรงจำของนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากออฟฟิศสาทร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอาร์มไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่

“ในออฟฟิศสาทรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” อาร์มหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อาร์มตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับนภา คืนนี้ชัดเจนว่าอาร์มไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับอาร์มแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในออฟฟิศสาทร ความสัมพันธ์ของนภากับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — แสงที่คอนโดย่านอารีย์ทำให้ใบหน้าของอาร์มชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนภาและอาร์มไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน อาร์มมองนภาอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนเบาๆเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” อาร์มถามเสียงเบา นภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านภาไม่อาจทำเป็นไม่เห็นอาร์มได้อีก