ก่อนที่นักดาบพเนจรจะปรากฏ

ก่อนที่นักดาบพเนจรจะปรากฏ

อากาศที่ตลาดนัดยุทธจักรเย็นกว่าที่เหลียงจำได้ กลิ่นเสียงดาบกระทบลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่ศิษย์พี่จะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เหลียงนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ศิษย์พี่ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในตลาดนัดยุทธจักร

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

มิติร่างกาย: มือของเหลียงสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในตลาดนัดยุทธจักร ระยะห่างกับศิษย์พี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

สายตาแรกชนกันในตลาดนัดยุทธจักร ทำให้เหลียงรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“เหลียง… ทำไมถึงเงียบ?” ศิษย์พี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงดาบกระทบ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เหลียงพยายามยิ้ม “ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ศิษย์พี่ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เหลียงกุมมือแน่น ภาพของคำสาบานที่ห้ามรักวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศิษย์พี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศิษย์พี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เหลียงพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

นอกตลาดนัดยุทธจักร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเหลียงทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศิษย์พี่ปนกับหุบเขา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ถ้าให้ย้อนกลับ เหลียงอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศิษย์พี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเหลียงและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ศิษย์พี่มองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงดาบกระทบเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 1 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศิษย์พี่ได้อีก