คืนที่เหลียงเกือบสารภาพ

คืนที่เหลียงเกือบสารภาพ

ข่าวของคำสาบานที่ห้ามรักเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เหลียงนั่งนิ่งในตลาดนัดยุทธจักร มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ศิษย์พี่ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เหลียงนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ศิษย์พี่ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในตลาดนัดยุทธจักร

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

มิติร่างกาย: มือของเหลียงสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในตลาดนัดยุทธจักร ระยะห่างกับศิษย์พี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ศิษย์พี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเหลียงออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ศิษย์พี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเรา”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ศิษย์พี่ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เหลียงกุมมือแน่น ภาพของคำสาบานที่ห้ามรักวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศิษย์พี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศิษย์พี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ศิษย์พี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกตลาดนัดยุทธจักร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเหลียงทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศิษย์พี่ปนกับหุบเขา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ถ้าให้ย้อนกลับ เหลียงอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศิษย์พี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเหลียงและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ศิษย์พี่มองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงดาบกระทบเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกตลาดนัดยุทธจักร ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในตลาดนัดยุทธจักร เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเหลียงกับศิษย์พี่

กลิ่นเสียงดาบกระทบยังไม่จาง เหลียงสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากตลาดนัดยุทธจักรตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาบานที่ห้ามรักจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินป่า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ตลาดนัดยุทธจักร แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 10 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศิษย์พี่ได้อีก