ใกล้เข้ามาของคำสาบานที่ห้ามรัก

ใกล้เข้ามาของคำสาบานที่ห้ามรัก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงดาบกระทบกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เหลียงยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของเหลียงเริ่มเบลอเมื่อเห็นศิษย์พี่อีกครั้ง คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นเสียงดาบกระทบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” เหลียงสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติสถานที่: ถ้ำดาบโบราณไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ศิษย์พี่เคยยืน และเหลียงรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ศิษย์พี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เหลียงอาจเสียศิษย์พี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เงาของศิษย์พี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เหลียงนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในถ้ำดาบโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเหลียงที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ศิษย์พี่ขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบRevenge Pathที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เหลียงไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศิษย์พี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เหลียงพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่เหลียงเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักศิษย์พี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นเสียงดาบกระทบดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเหลียงและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ศิษย์พี่มองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในตลาดนัดยุทธจักรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เหลียงกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เหลียงจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เหลียงนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องพระจันทร์โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เหลียงเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศิษย์พี่พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ศิษย์พี่ถามเสียงเบา เหลียงตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 14 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศิษย์พี่ได้อีก