ตอนที่ 4 · 
Liora
เสียงเตือนจากในป่ายังดังก้องอยู่ในหัวของลิเลียน
“อย่าไว้ใจมังกร...”
เธอหันไปมองอาเรน
มังกรสีดำกำลังยืนอยู่กลางถนนของหมู่บ้าน ปีกข้างหนึ่งยังมีเลือดซึมจากบาดแผล แต่สายตาของมันกลับจับจ้องไปยังแนวป่าอย่างระแวดระวัง
“เจ้าได้ยินหรือเปล่า?” ลิเลียนถาม
“ได้ยิน”
คำตอบของอาเรนทำให้เธอแปลกใจ
“เสียงนั้นเป็นใคร?”
“ข้าไม่รู้”
“แต่เขาพูดถึงเจ้า”
อาเรนเงียบ
ลิเลียนกำลังจะถามต่อ แต่ไคกลับคว้าแขนเธอ
“ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ ค่อยถามทีหลัง”
เงาดำเริ่มปรากฏตามแนวต้นไม้
หนึ่งเงา...
สองเงา...
แล้วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“ไปทางไหน?” ลิเลียนถาม
ไคชี้ไปทางภูเขา
“มีเมืองเก่าอยู่หลังเขา ถ้าเราข้ามหุบเขาไปได้ น่าจะหลบพวกมันได้”
อาเรนมองเส้นทางนั้น
“เมืองอัลวา”
ไคหันมองทันที
“เจ้ารู้จัก?”
“เคยรู้จัก”
“แล้วทำไมเจ้าถึงพูดเหมือนมันไม่มีอยู่แล้ว?”
อาเรนไม่ได้ตอบ
ทั้งสามจึงออกเดินทางทันที
กว่าจะข้ามภูเขาได้ ดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า
เมืองอัลวาปรากฏอยู่เบื้องหน้า
มันเป็นเมืองเก่าแก่ที่มีกำแพงหินสูงล้อมรอบ แต่ประตูเมืองกลับเปิดกว้าง ไม่มีทหารยาม ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีแสงไฟจากบ้านเรือน
เงียบจนผิดธรรมชาติ
ไคชะลอฝีเท้า
“ที่นี่ไม่มีคนเลยหรือ?”
ลิเลียนมองเข้าไปในเมือง
“บางทีพวกเขาอาจหลบอยู่ในบ้าน”
“งั้นทำไมไม่มีใครออกมาดูพวกเรา?”
อาเรนตอบแทน
“เพราะพวกเขาอาจไม่เห็นเรา”
“หมายความว่าอะไร?”
อาเรนเดินเข้าไปใกล้กำแพง
แสงจันทร์ส่องลงบนพื้นหิน
เงาของอาเรนทอดยาวอยู่เบื้องหลัง
แต่เมื่อเขาก้าวผ่านประตูเมือง...
เงานั้นหายไป
ลิเลียนหยุดทันที
“อาเรน”
มังกรหันกลับมา
“อะไร?”
“เงาของเจ้า”
อาเรนก้มมองพื้น
ดวงตาสีทองของมันเปลี่ยนไปทันที
“ถอยออกมา”
ลิเลียนรีบถอย
ไคมองพื้นอย่างงุนงง
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เมืองนี้ถูกสาป”
อาเรนตอบ
“สาป?”
“ที่นี่ไม่มีเงา”
ไคมองรอบตัว
แล้วเขาก็เห็น
ชายชราคนหนึ่งเดินออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง
เขามีตัวตน
มีใบหน้า
มีร่างกาย
แต่ไม่มีเงา
ชายชราหยุดอยู่กลางถนน แล้วมองพวกเขาด้วยสายตาว่างเปล่า
“พวกเจ้ามาจากไหน?”
ลิเลียนก้าวเข้าไป
“เรากำลังหนีจากเงามืด”
ชายชรานิ่งไป
“เงามืด?”
“ใช่”
ชายชราหัวเราะเบา ๆ
“ที่นี่ไม่มีเงามืด”
ไคมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“แล้วเงาของท่านหายไปไหน?”
ชายชราหุบยิ้ม
เขามองลงพื้น ก่อนตอบ
“พวกมันเอาไป”
ลิเลียนรู้สึกหนาวขึ้นมาทันที
“พวกมันคือใคร?”
ชายชรามองไปยังยอดหอคอยกลางเมือง
“คนที่อยู่ใต้เมือง”
คืนนั้น ทั้งสามพักอยู่ในบ้านร้างหลังหนึ่ง
ลิเลียนนอนไม่หลับ
เธอเอาแต่มองตรารูปพระจันทร์บนข้อมือ
มันยังเรืองแสงจาง ๆ
ไคนั่งอยู่ตรงข้ามกองไฟ
“เจ้ารู้ไหมว่าทำไมคนที่นี่ถึงไม่มีเงา?”
“ไม่รู้”
“แล้วทำไมเจ้าถึงยังเดินทางต่อ?”
ลิเลียนเงียบไป
“เพราะข้าต้องกลับไปหาพ่อ”
ไคมองเธอ
“เจ้ากลัวไหม?”
“กลัว”
คำตอบตรง ๆ ทำให้ไคแปลกใจ
“แต่เจ้าก็ยังไป?”
ลิเลียนพยักหน้า
“ข้าไม่คิดว่าความกลัวจะหายไปเพียงเพราะเราหลับตา”
อาเรนที่นอนอยู่ใกล้ประตูพูดขึ้นโดยไม่ลืมตา
“ในที่สุดเจ้าก็เริ่มเข้าใจ”
ลิเลียนหันไปมอง
“เข้าใจอะไร?”
“ว่าความกลัวไม่ใช่สิ่งที่ต้องกำจัด”
อาเรนลืมตาขึ้น
“บางครั้งมันแค่กำลังบอกให้เราระวัง”
ทันใดนั้น...
เสียงระฆังดังขึ้นจากกลางเมือง
กัง...
กัง...
กัง...
ชาวเมืองทุกคนเปิดประตูออกมาพร้อมกัน
แต่ไม่มีใครพูด
พวกเขาทั้งหมดเดินไปยังหอคอยกลางเมืองด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ลิเลียนเดินตามออกไป
“พวกเขากำลังไปไหน?”
อาเรนมองหอคอยนั้น
“ไปคืนเงาของตัวเอง”
“หมายความว่าอะไร?”
มังกรไม่ตอบ
เสียงระฆังดังขึ้นเป็นครั้งที่สิบสาม
และคราวนี้ พื้นใต้เท้าของลิเลียนเริ่มสั่น
รอยร้าวสีดำค่อย ๆ ปรากฏขึ้นกลางถนน
จากรอยร้าวนั้น มีควันสีดำไหลออกมา
ไคถอยหลัง
“นี่มันไม่ดีแล้ว”
ลิเลียนมองลงไป
บางอย่างกำลังขยับอยู่ใต้พื้น
แล้วเสียงกระซิบจำนวนมากก็ดังขึ้นพร้อมกัน
“ราชินี...”
“ราชินี...”
“ราชินี...”
ลิเลียนหน้าซีด
เธอหันไปหาอาเรน
“พวกมันกำลังเรียกใคร?”
อาเรนจ้องเธอนิ่ง
“เจ้า”
ทันใดนั้น พื้นถนนก็แตกออก
เงาดำขนาดใหญ่พุ่งขึ้นมาจากใต้เมือง
และมันกำลังมองตรงมาที่ลิเลียน
จบตอนที่ 4
ความคิดเห็น
0