ตอนที่ 5 · 
Liora
พื้นถนนกลางเมืองแตกออกเป็นรอยยาว เสียงหินแตกร้าวดังต่อเนื่อง ขณะที่ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นจากใต้ดิน
ลิเลียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
สิ่งที่กำลังโผล่ขึ้นมาจากรอยแยกไม่ใช่มนุษย์ และไม่ใช่มังกร
มันเป็นเงาขนาดใหญ่ที่มีรูปร่างคล้ายสัตว์ แต่ไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีแดงสองดวงที่จับจ้องมาที่เธอ
ชาวเมืองยังคงยืนนิ่ง
ไม่มีใครกรีดร้อง
ไม่มีใครวิ่งหนี
ราวกับทุกคนเคยเห็นสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
“พวกเขาไม่กลัวเลยหรือ?” ไคถาม
อาเรนตอบเสียงต่ำ
“พวกเขาไม่มีเงาเหลืออยู่แล้ว”
เงาดำนั้นคำราม ก่อนพุ่งเข้าหาลิเลียน
อาเรนกระโจนเข้าขวาง เปลวไฟสีเงินพุ่งออกจากปากของมัน แต่เงากลับสลายตัวเป็นควันแล้วหลบเปลวไฟได้อย่างง่ายดาย
“มันไม่เหมือนตัวที่เราเจอในเมือง” ลิเลียนพูด
“เพราะมันไม่ใช่ผู้รับใช้”
อาเรนตอบ
“แล้วมันคืออะไร?”
“สิ่งที่อยู่ใต้เมืองนี้”
เงาดำพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
ไคยิงธนูออกไป ลูกธนูปักเข้ากลางลำตัว แต่กลับทะลุผ่านเหมือนยิงใส่หมอก
“ข้าว่าธนูของข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย”
“อย่างน้อยก็ทำให้เจ้ารู้ว่ามันไม่ได้ผล” ลิเลียนตอบ
“ขอบคุณสำหรับกำลังใจ”
ทั้งสองรีบวิ่งไปหลบหลังอาคาร ขณะที่อาเรนพยายามถ่วงเวลา
ลิเลียนมองไปรอบตัว
“เราต้องหาทางออกจากเมือง”
“ออกทางประตูเมืองไม่ได้” ไคบอก “ตอนเข้ามา ข้าเห็นเงาดำเต็มกำแพง”
“งั้นเราจะไปไหน?”
ก่อนที่ไคจะตอบ ชายชราคนเดิมก็ปรากฏตัวขึ้น
เขายืนอยู่ปลายถนน และกำลังมองลิเลียน
“ถ้าอยากรู้ความจริง...ตามข้ามา”
ลิเลียนลังเล
อาเรนมองชายชราอย่างระวัง
“เจ้ารู้จักนางหรือ?”
ชายชราส่ายหน้า
“ไม่เคยพบ”
“แล้วเหตุใดจึงช่วย?”
ชายชรามองไปยังตรารูปพระจันทร์บนข้อมือของลิเลียน
“เพราะข้าเคยเห็นตรานั้นมาก่อน”
เขาหันหลังเดินเข้าไปในตรอกแคบ ๆ
ลิเลียนมองอาเรน
“เราไปกันเถอะ”
อาเรนไม่เห็นด้วยนัก แต่สุดท้ายก็เดินตาม
ชายชราพาพวกเขาเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง ก่อนเลื่อนตู้ไม้เก่าออกจากผนัง
ด้านหลังเป็นบันไดหินที่ทอดลงสู่ความมืด
ไคมองลงไป
“นี่คืออะไร?”
“ทางลงใต้เมือง”
“แล้วด้านล่างมีอะไร?”
ชายชราหันกลับมา
“คำตอบที่พวกเจ้าตามหา”
ทั้งสามเดินลงไปตามบันได
ยิ่งลงลึก อากาศก็ยิ่งเย็น
ผนังสองข้างเต็มไปด้วยภาพแกะสลักโบราณ
ลิเลียนหยุดมองภาพหนึ่ง
มันเป็นภาพมนุษย์กำลังยืนอยู่ข้างมังกร
ทั้งสองฝ่ายไม่ได้ต่อสู้กัน
ตรงกลางมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนถือดาบสีเงิน
“นี่คือใคร?”
ชายชรามองภาพนั้น
“ราชินีอาริเอล”
ลิเลียนรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
“ราชินีมังกร?”
ชายชราพยักหน้า
“นางเป็นราชินีของทั้งมนุษย์และมังกร”
ไคมองภาพนั้นอย่างไม่เข้าใจ
“แต่ข้าเคยเรียนประวัติศาสตร์ ไม่เห็นมีใครพูดถึงราชินีองค์นี้”
“เพราะประวัติศาสตร์ที่พวกเจ้าเรียน ถูกเขียนขึ้นโดยผู้ชนะ”
คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบ
พวกเขาเดินต่อจนถึงประตูหินบานใหญ่
บนประตูมีสัญลักษณ์รูปพระจันทร์เหมือนกับตราบนข้อมือของลิเลียน
อาเรนหยุดทันที
“ข้าเคยเห็นประตูนี้”
ลิเลียนหันมอง
“ที่ไหน?”
“ในความทรงจำของข้า”
อาเรนยกกรงเล็บแตะประตู
ภาพบางอย่างวาบขึ้นในดวงตาของมัน
เสียงร้องไห้
เสียงมังกรคำราม
เปลวไฟ
และหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมแขน
อาเรนถอยหลัง
“ลิเลียน...”
“อะไร?”
“เด็กคนนั้นคือเจ้า”
ลิเลียนยืนนิ่ง
“เจ้าจำได้แล้วหรือ?”
อาเรนหลับตา
“ไม่ทั้งหมด”
ชายชราเดินเข้าไปที่ประตู
“ไม่จำเป็นต้องจำทุกอย่าง”
เขายื่นมือไปแตะตราบนข้อมือของลิเลียน
“ประตูนี้จะจำแทนเจ้า”
ทันทีที่ปลายนิ้วของชายชราแตะตรา แสงสีเงินก็สว่างขึ้น
ประตูหินเริ่มสั่น
เสียงกลไกโบราณดังขึ้นจากภายใน
ครืด...
ครืด...
ประตูค่อย ๆ เปิดออก
เบื้องหลังคือห้องขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือ ม้วนกระดาษ และภาพวาดนับร้อย
ตรงกลางห้องมีภาพวาดขนาดใหญ่แขวนอยู่
ลิเลียนเดินเข้าไปใกล้
ภาพนั้นเป็นหญิงสาวในชุดสีขาว ยืนอยู่ข้างมังกรสีเงิน
ใบหน้าของนางเหมือนลิเลียนอย่างน่าประหลาด
ใต้ภาพมีข้อความโบราณสลักไว้
ลิเลียนค่อย ๆ อ่านออกเสียง
“เมื่อจันทร์สีเงินกลับคืนสู่ท้องฟ้า ผู้สืบสายเลือดจะเปิดประตูอีกครั้ง”
เธอหันไปมองอาเรน
“ประตูอะไร?”
อาเรนยังไม่ทันตอบ
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ประตูสู่โลกของมังกร”
ทุกคนหันกลับพร้อมกัน
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้าห้อง
เขาสวมเสื้อคลุมสีดำและหน้ากากปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง
อาเรนคำรามทันที
“วาเลน...”
ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ
“ไม่ได้พบกันนานนะ อาเรน”
ลิเลียนมองทั้งสองสลับกัน
“พวกเจ้ารู้จักกัน?”
วาเลนมองเธอ
“ข้ารู้จักเจ้ามานานกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก”
เขาถอดหน้ากากออกช้า ๆ
ใบหน้าของชายวัยกลางคนปรากฏขึ้น
และทันทีที่ลิเลียนเห็นเขา เธอก็จำได้
ภาพวาดเก่าในห้องของพระบิดา
ชายคนเดียวกัน
ยืนอยู่ข้างกษัตริย์อัลเดน
เมื่อหลายสิบปีก่อน
ทั้งที่ใบหน้าของเขาแทบไม่เปลี่ยนไปเลย
ลิเลียนกระซิบ
“ท่านเป็นใครกันแน่?”
วาเลนยิ้ม
“คนที่รู้ความจริงเกี่ยวกับแม่ของเจ้า”
เขาหยุด ก่อนพูดต่อ
“และเป็นคนเดียวที่รู้ว่า...นางยังมีชีวิตอยู่”
จบตอนที่ 5
ความคิดเห็น
0