ตอนที่ 3 · 
Liora
มังกรแห่งจันทราสีเงิน
ตอนที่ 3 — เจ้าชายจากอาณาจักรเหนือ
“เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
คำพูดของอาเรนยังไม่ทันจางหาย เงาดำที่ปกคลุมร่างของเซอร์เรนก็พุ่งเข้าหาพวกเขา
อาเรนกางปีกเข้าขวาง เปลวไฟสีเงินพุ่งออกจากปากของมันจนทางเดินสว่างวาบ
เงาดำส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนถอยกลับไป
“ไป!”
ลิเลียนไม่ต้องให้บอกซ้ำ เธอวิ่งตามอาเรนไปยังระเบียงด้านหลัง ขณะที่เสียงต่อสู้ดังไล่หลังมาติด ๆ
“แล้วพ่อของข้าล่ะ?”
“เรากลับเข้าไปไม่ได้แล้ว”
“แต่ข้าทิ้งพ่อไม่ได้!”
อาเรนหยุดกะทันหัน
“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้ากลับไปตายหรือ?”
“เขาเป็นพ่อของข้า!”
“และเจ้าคือสิ่งที่เขาพยายามปกป้องมาตลอด!”
ลิเลียนนิ่งไป
คำพูดนั้นแทงเข้ามาในใจอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เจ้าหมายความว่าอะไร?”
อาเรนไม่ตอบ
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง
“ไม่มีเวลาแล้ว”
มันก้มตัวลง
“ขึ้นมา”
ลิเลียนกัดริมฝีปาก ก่อนปีนขึ้นบนหลังของมัน
อาเรนกระโจนออกจากระเบียงและบินขึ้นสู่ท้องฟ้า
ด้านล่าง พระราชวังเอเลนดร้ากำลังลุกเป็นไฟ
ลิเลียนมองจนกระทั่งยอดหอคอยค่อย ๆ เล็กลง
ในใจของเธอยังมีคำถามเดิมวนเวียนอยู่
ราชินีมังกรคือใคร?
เหตุใดทุกคนจึงรู้จักสายเลือดของเธอ ยกเว้นตัวเธอเอง?
และเหตุใดพระบิดาจึงไม่เคยบอกความจริง?
“อาเรน”
“อะไร?”
“เราจะไปไหน?”
“ทางเหนือ”
“ทำไม?”
“เพราะมีคนรอเราอยู่ที่นั่น”
“ใคร?”
“คนที่อาจช่วยตอบคำถามของเจ้าได้”
ลิเลียนเงียบไปครู่หนึ่ง
“แล้วถ้าเขาไม่อยากตอบล่ะ?”
“ก็ถามซ้ำ”
“ถ้าเขายังไม่ตอบ?”
“ถามให้ดังกว่าเดิม”
ลิเลียนหลุดหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าช่างเป็นมังกรที่ให้คำแนะนำได้ดีจริง ๆ”
“ข้าพยายามอยู่”
การเดินทางใช้เวลาหลายชั่วโมง
เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มขึ้น พวกเขาก็มาถึงชายแดนทางเหนือของเอเลนดร้า
ที่นั่นมีหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขา บ้านเรือนหลายหลังถูกทิ้งร้าง ประตูบางบานถูกพัง และไม่มีควันจากปล่องไฟแม้แต่หลังเดียว
อาเรนร่อนลงในป่าใกล้หมู่บ้าน
“ทำไมต้องลงตรงนี้?”
“เพราะข้าบินต่อไม่ไหว”
ลิเลียนมองปีกของมัน
เลือดยังไหลซึมจากบาดแผล
“เจ้าควรพัก”
“ข้าพักไม่ได้”
“เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้ว”
อาเรนหันมามอง
“เจ้าพูดปลอบใจคนเก่งจริง ๆ”
“ข้าไม่ได้ตั้งใจปลอบ”
“ข้ารู้”
ทั้งสองเดินเข้าไปในหมู่บ้านอย่างระมัดระวัง
ไม่มีใครออกมาต้อนรับ
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
“หยุดอยู่ตรงนั้น!”
ลิเลียนหันกลับ
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่บนหลังคาบ้าน มือถือธนูเล็งตรงมาที่อาเรน
เขาอายุไล่เลี่ยกับลิเลียน ผมสีน้ำตาลยุ่งเล็กน้อย เสื้อผ้าเต็มไปด้วยฝุ่น และมีรอยแผลเล็ก ๆ บริเวณคิ้ว
“มังกร!”
เขาตะโกน
“เจ้าพามันเข้ามาในหมู่บ้านได้ยังไง?”
ลิเลียนยกมือขึ้น
“เดี๋ยวก่อน เขาไม่ได้ทำร้ายใคร”
“มังกรไม่ทำร้ายคน?”
เด็กหนุ่มหัวเราะอย่างไม่เชื่อ
“ข้าเคยเห็นมังกรเผาหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านกับตา”
ลิเลียนมองเขานิ่ง
“แล้วเจ้าชื่ออะไร?”
เด็กหนุ่มลดธนูลงเล็กน้อย
“ไค”
“ข้าลิเลียน”
ไคชะงัก
สายตาของเขาเลื่อนไปยังเสื้อคลุมและตราสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่
“เดี๋ยวนะ…เจ้าคือ—”
“ใช่”
“เจ้าหญิง?”
ลิเลียนพยักหน้า
ไคมองเธอ แล้วมองมังกร ก่อนถอนหายใจ
“ดีจริง ๆ”
“อะไรดี?”
“เมื่อคืนหมู่บ้านข้าโดนเงามืดโจมตี วันนี้เจ้าหญิงกับมังกรก็โผล่มาถึงหน้าบ้าน”
เขาเก็บธนูลง
“ชีวิตข้านี่ไม่เคยมีวันธรรมดาเลยสินะ”
ลิเลียนเกือบยิ้ม
แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร เสียงร้องของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากท้ายหมู่บ้าน
ไคหันขวับ
“แม่!”
เขาวิ่งออกไปทันที
ลิเลียนกับอาเรนรีบตามไป
หญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าบ้าน มือสั่นและพยายามชี้ไปยังป่า
“มันกลับมาอีกแล้ว…”
ไคคุกเข่าลงข้างเธอ
“อะไรครับ?”
หญิงชรามองลิเลียน
ดวงตาของนางเบิกกว้าง
“เด็กคนนั้น…”
“ใคร?”
หญิงชรากลืนน้ำลาย
“เจ้าหญิงแห่งจันทรา”
ลิเลียนรู้สึกเย็นวาบ
นางไม่ได้มองอาเรน
ไม่ได้มองไค
แต่มองตรงมายังตราบนข้อมือของเธอ
“มันตามหาเจ้าอยู่”
เสียงคำรามดังขึ้นจากชายป่า
อาเรนหันไปทันที
ไคคว้าธนูขึ้นมา
ลิเลียนมองความมืดเบื้องหน้า
เงาหลายสิบเงากำลังเคลื่อนตัวผ่านต้นไม้
และครั้งนี้…
พวกมันไม่ได้มาจากทางเมือง
พวกมันกำลังมุ่งตรงมาหาพวกเขา
ไคหันมามองลิเลียน
“เจ้าหญิง”
“อะไร?”
“ข้าว่าเราควรวิ่ง”
ลิเลียนพยักหน้า
“เห็นด้วยเป็นครั้งแรก”
อาเรนกางปีกออก แม้บาดแผลจะทำให้มันเจ็บปวดจนต้องกัดฟัน
แต่ก่อนที่ทุกคนจะทันขยับ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากในป่า
“ลิเลียน…”
เสียงนั้นเหมือนกับเสียงที่เรียกเธอเมื่อคืน
เพียงแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ฟังดูเหมือนกำลังขอให้เธอไปหา
มันกำลังเตือนเธอ
“อย่าไว้ใจมังกร…”
ลิเลียนหันไปมองอาเรน
เป็นครั้งแรกที่ความสงสัยเกิดขึ้นในใจ
หรือบางที…
สิ่งที่อาเรนกำลังปิดบังเธอ อาจน่ากลัวกว่าศัตรูที่กำลังตามล่าเสียอีก
จบตอนที่ 3
ความคิดเห็น
0