ตอนที่ 6 · 
Liora
“แม่ของข้ายังมีชีวิตอยู่?”
คำถามหลุดออกจากปากลิเลียนแทบจะทันที
วาเลนไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงมองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ ราวกับกำลังรอให้ความจริงค่อย ๆ ซึมลงไปในใจของเด็กสาว
“เจ้าควรถามพระบิดาของเจ้ามากกว่า” เขาพูดในที่สุด
“ข้าถามแล้ว”
ลิเลียนกำมือแน่น
“หลายครั้ง แต่พระองค์ไม่เคยบอกอะไรข้าเลย ทุกครั้งที่ข้าถามเรื่องแม่ พระองค์บอกเพียงว่านางจากไปตั้งแต่ข้ายังเด็ก”
“นั่นไม่ใช่คำโกหกทั้งหมด”
วาเลนเดินเข้าไปใกล้ภาพวาดบนผนัง
“พระมารดาของเจ้าจากไปจริง ๆ แต่ไม่ใช่จากโลกนี้”
ลิเลียนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ
“แล้วนางอยู่ที่ไหน?”
วาเลนเงยหน้ามองภาพราชินีอาริเอล
“ในโลกของมังกร”
ความเงียบปกคลุมห้อง
ไคเป็นคนแรกที่พูดขึ้น
“เดี๋ยวนะ โลกของมังกรมีอยู่จริงหรือ?”
วาเลนหันมามองเขา
“เจ้าคิดว่ามังกรบินออกมาจากไหน?”
ไคเหลือบมองอาเรน
“ข้าก็คิดว่ามันอยู่บนภูเขาหรือในถ้ำอะไรสักแห่ง”
“มนุษย์ช่างจินตนาการแคบเสียจริง”
อาเรนพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย
ไคขมวดคิ้ว
“ข้าไม่ได้ถามเจ้า”
“แต่ข้าตอบ”
ลิเลียนมองทั้งคู่สลับกัน ก่อนจะถอนหายใจ
“หยุดเถียงกันก่อน ข้าอยากรู้เรื่องแม่”
วาเลนเดินไปยังชั้นหนังสือเก่า หยิบม้วนกระดาษออกมาม้วนหนึ่ง แล้วคลี่ลงบนโต๊ะ
ภาพแผนที่ปรากฏตรงหน้า
มันเป็นแผนที่ของดินแดนที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ของเอเลนดร้า
อีกฟากหนึ่งของเทือกเขาสูง มีอาณาจักรสีเงินทอดยาวอยู่ท่ามกลางทะเลหมอก
ตรงกลางแผนที่มีสัญลักษณ์รูปพระจันทร์
“ที่นี่คืออาณาจักรลูนาเรีย” วาเลนกล่าว “บ้านเกิดของเหล่ามังกร”
ลิเลียนมองแผนที่อย่างตั้งใจ
“แล้วแม่ข้าไปที่นั่นได้อย่างไร?”
“นางไม่ได้ไปเพราะต้องการหนีจากมนุษย์”
วาเลนเงียบไปครู่หนึ่ง
“นางไปเพราะต้องการหยุดสงคราม”
ลิเลียนหันไปหาอาเรน
“สงครามระหว่างมนุษย์กับมังกร?”
อาเรนไม่ตอบ
วาเลนจึงเป็นคนพูดแทน
“เมื่อสิบแปดปีก่อน มนุษย์กับมังกรกำลังจะเข้าสู่สงครามครั้งใหญ่ พระมารดาของเจ้าพยายามทำสัญญาสงบศึกกับราชวงศ์มังกร”
“แล้วเกิดอะไรขึ้น?”
“มีคนทรยศ”
คำสองคำสั้น ๆ ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นลง
“ใคร?”
วาเลนมองตรงไปยังอาเรน
มังกรสีดำหลบสายตา
ลิเลียนเห็นท่าทางนั้นชัดเจน
“อาเรน”
มังกรเงียบ
“เจ้ารู้ใช่ไหม?”
อาเรนถอนหายใจ
“ข้ารู้บางส่วน”
“บางส่วน?”
“ความทรงจำของข้าหายไป”
“แต่เจ้ารู้เรื่องแม่ข้า”
“ใช่”
“แล้วทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า?”
อาเรนมองเธอ
ครั้งนี้ไม่มีคำตอบประชด ไม่มีน้ำเสียงเย็นชา
มีเพียงความเหนื่อยล้า
“เพราะข้าสัญญากับแม่ของเจ้าไว้”
ลิเลียนนิ่ง
“สัญญาอะไร?”
อาเรนหลับตาลง
ภาพในอดีตเริ่มกลับเข้ามาในความทรงจำ
หญิงสาวในชุดสีขาวกำลังยืนอยู่ริมหน้าผา อุ้มทารกตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน
ด้านหลังคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยมังกร
นางกำลังร้องไห้
“อาเรน…ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับข้า”
เสียงของนางสั่นเครือ
“พาลูกของข้าไปจากที่นี่”
อาเรนในอดีตพยักหน้า
“แล้วเจ้าล่ะ?”
“ข้าจะกลับมา”
หญิงสาวยิ้มทั้งน้ำตา
“บอกลิเลียนด้วยว่าแม่ไม่ได้ทิ้งนาง”
ภาพนั้นดับลง
อาเรนลืมตา
“แม่ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ตอนที่ข้าพาเจ้าออกมา”
ลิเลียนรู้สึกว่าดวงตาร้อนผ่าว
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับนาง?”
“ข้าไม่รู้”
“เจ้าไม่รู้?”
“ข้าถูกโจมตีหลังจากนั้น”
อาเรนมองบาดแผลของตัวเอง
“เมื่อข้าตื่นขึ้นมา เจ้าก็อยู่ในพระราชวังแล้ว ส่วนแม่ของเจ้า…หายไป”
ลิเลียนก้มหน้าลง
ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าตัวเองต้องยอมรับการจากไปของแม่
แต่ตอนนี้ความจริงกลับบอกว่า นางอาจยังมีชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่ง
“ข้าจะไปหาแม่”
เสียงของเธอเบา แต่หนักแน่น
วาเลนส่ายหน้า
“ถ้าเจ้าข้ามไปยังโลกของมังกรตอนนี้ เจ้าจะไม่มีวันกลับมา”
“ทำไม?”
“เพราะประตูถูกปิดมานานแล้ว”
เขาชี้ไปยังตราบนข้อมือของเธอ
“และมีเพียงเจ้าที่สามารถเปิดมันได้”
ลิเลียนมองตรานั้น
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเปิด”
อาเรนก้าวเข้ามาทันที
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะเจ้าไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
“แต่แม่ข้าอยู่ที่นั่น!”
“และอาจมีเหตุผลที่นางไม่กลับมา”
คำพูดนั้นทำให้ลิเลียนชะงัก
เธอมองอาเรนด้วยสายตาเจ็บปวด
“เจ้ากำลังบอกว่าแม่ไม่ต้องการกลับมาหาข้าหรือ?”
อาเรนไม่ตอบ
วาเลนกลับเป็นฝ่ายพูด
“ไม่ใช่”
เขามองลิเลียนอย่างจริงจัง
“นางกลับมาไม่ได้ต่างหาก”
“เพราะอะไร?”
วาเลนเดินเข้าไปใกล้ภาพราชินีอาริเอล ก่อนชี้ไปยังสัญลักษณ์สีดำที่มุมภาพ
“เพราะตั้งแต่วันที่ประตูถูกปิด…บางสิ่งก็ตื่นขึ้นพร้อมกับมัน”
“อะไร?”
ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เงามืด”
ทันใดนั้น ตราบนข้อมือของลิเลียนก็ส่องแสงขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้แสงสีเงินกลับมีเงาดำเลื้อยอยู่ภายใน
อาเรนเงยหน้าขึ้นทันที
“ถอยออกจากตรา!”
สายเกินไป
เงาดำพุ่งออกจากข้อมือของลิเลียน และกระแทกประตูหินจนเปิดออก
ลมเย็นจัดพัดเข้ามาในห้อง
เบื้องหลังประตูไม่มีทางเดิน
มีเพียงความมืดอันกว้างใหญ่
และเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมาจากอีกฟาก
“ลิเลียน…”
เธอจำเสียงนั้นได้ทันที
แม้จะผ่านมานานสิบแปดปี
“แม่…?”
จบตอนที่ 6
ความคิดเห็น
0