ตอนที่ 7 · 
Liora
“แม่…?”
เสียงของลิเลียนสั่นจนแทบเป็นกระซิบ
หลังประตูหินยังคงมีเพียงความมืด ไม่มีร่างของหญิงสาว ไม่มีแสงสว่าง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ดังมาจากอีกฟากหนึ่ง
“ลิเลียน…อย่าเข้ามา”
คราวนี้เธอจำเสียงนั้นได้ชัดเจนกว่าเดิม
เป็นเสียงของแม่
หัวใจของลิเลียนเต้นแรง เธอก้าวเข้าไปใกล้ประตูโดยไม่รู้ตัว
“แม่อยู่ที่ไหน?”
ไม่มีคำตอบ
“ท่านได้ยินข้าไหม?”
ความมืดด้านหลังประตูเริ่มไหววูบ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนตัวอยู่ไกลออกไป
อาเรนรีบเข้ามาขวาง
“อย่าเข้าไป”
“แต่เสียงนั้นเป็นแม่ของข้า”
“ข้ารู้”
“ถ้าอย่างนั้นก็หลบไป”
อาเรนไม่ขยับ
“ลิเลียน ฟังข้า เสียงที่เจ้าได้ยินอาจไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคิด”
“เจ้าจะรู้ได้อย่างไร?”
“เพราะข้าเคยได้ยินมันมาก่อน”
คำพูดนั้นทำให้ลิเลียนหยุด
“หมายความว่าอะไร?”
อาเรนมองเข้าไปในประตู ความทรงจำบางอย่างดูเหมือนจะกำลังย้อนกลับมาในดวงตาของมัน
“เสียงของคนที่เราคิดถึงที่สุด…คือสิ่งที่เงามืดเลียนแบบได้ดีที่สุด”
ลิเลียนกำมือแน่น
“แต่ถ้าเป็นแม่จริง ๆ ล่ะ?”
อาเรนไม่มีคำตอบ
วาเลนเดินเข้ามาใกล้ประตู ก่อนหยิบเหรียญสีเงินจากเสื้อคลุมแล้ววางลงบนพื้น
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่ง
ประตูหินปิดลงอย่างแรง
ปัง!
ลิเลียนสะดุ้ง
“ทำอะไรของเจ้า!”
“ช่วยชีวิตเจ้า”
วาเลนตอบอย่างสงบ
“เงามืดกำลังใช้ความทรงจำของแม่เจ้าเป็นเหยื่อล่อ”
ลิเลียนหันไปมองเขา
“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เพราะข้าเคยเสียคนที่รักไปด้วยวิธีเดียวกัน”
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
คืนนั้น พวกเขาออกจากเมืองอัลวาก่อนรุ่งสาง
ชายชราที่ช่วยพวกเขาไม่ได้ตามมาด้วย เขาเพียงบอกให้เดินไปทางตะวันตก และอย่าหันกลับมามองเมืองอีก
“ถ้าอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับแม่ของเจ้า” เขาพูด “จงไปที่หุบเขาแห่งเสียงสะท้อน”
หลังจากเดินทางอยู่หลายชั่วโมง ภูเขาสองลูกสูงตระหง่านก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
ระหว่างภูเขาคือหุบเขาแคบ ๆ ที่ปกคลุมด้วยหมอกสีขาว
อาเรนหยุดทันที
“เราจะไม่เข้าไป”
ลิเลียนหันมอง
“ทำไม?”
“เพราะข้าเคยผ่านที่นี่”
“แล้ว?”
“ข้าไม่อยากผ่านอีก”
ไคที่เดินอยู่ด้านหลังหัวเราะเบา ๆ
“นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้ากลัว”
อาเรนหันไปมองเขา
“ข้าไม่ได้กลัว”
“แล้วเรียกว่าอะไร?”
“เรียกว่ามีประสบการณ์”
“ต่างกันตรงไหน?”
“คนที่ยังมีชีวิตอยู่เท่านั้นถึงจะเข้าใจ”
ไคเงียบไปทันที
ลิเลียนมองหุบเขา
“ถ้าเราต้องการคำตอบ เราก็ต้องเข้าไป”
อาเรนถอนหายใจ
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะพูดแบบนี้”
ทั้งสามเดินเข้าสู่หุบเขา
ทันทีที่ก้าวผ่านหมอก เสียงรอบตัวก็เปลี่ยนไป
“ลิเลียน…”
เธอหยุด
เสียงนั้นเหมือนพระบิดา
“ลูกอยู่ที่ไหน?”
ลิเลียนหันกลับ
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
ไคกำลังเดินอยู่ข้างหน้า ส่วนอาเรนอยู่ด้านหลัง
“ได้ยินไหม?” เธอถาม
ไคหันมา
“ได้ยินอะไร?”
“เสียงพ่อ”
ไคส่ายหน้า
“ข้าไม่ได้ยิน”
อาเรนมองเธอ
“อย่าตามเสียง”
ลิเลียนพยักหน้า
แต่เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ลิเลียน…พ่อขอโทษ”
หัวใจของเธอเจ็บแปลบ
“พ่อ?”
เธอเริ่มเดินตามเสียงโดยไม่รู้ตัว
อาเรนรีบคว้าเสื้อคลุมของเธอไว้
“อย่าไป”
“ปล่อยข้า!”
“มันไม่ใช่เขา”
“แต่ข้าได้ยินเสียงพ่อ!”
“ข้ารู้”
“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร?”
อาเรนมองเธอด้วยสายตานิ่ง
“ยอมรับว่าเจ้าคิดถึงเขา”
ลิเลียนชะงัก
“ไม่ต้องวิ่งหนีความรู้สึกนั้น แค่ยอมรับมัน แล้วเดินต่อ”
น้ำตาคลอขึ้นในดวงตาของเธอ
เธอหลับตา สูดลมหายใจเข้า แล้วพูดเบา ๆ
“ข้าคิดถึงพ่อ”
เสียงในหมอกเงียบลง
จากนั้นก็หายไป
ลิเลียนลืมตาขึ้น
เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจว่า หุบเขาแห่งนี้ไม่ได้กำลังพยายามหลอกพวกเขา
มันกำลังบังคับให้พวกเขาเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่ในใจ
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นอีกด้าน
ไคตัวแข็ง
“แม่…”
เขาวิ่งออกไปทันที
“ไค!”
ลิเลียนพยายามตาม แต่หมอกกลับหนาขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสียงหญิงสาวดังขึ้น
“ไค…กลับบ้านเถอะ”
ไคหยุดอยู่กลางหมอก
ภาพบ้านหลังหนึ่งปรากฏตรงหน้า
มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู
เธอยิ้มให้เขา
“แม่รอลูกอยู่”
ไคยกมือขึ้นช้า ๆ
“แม่…”
เขากำลังจะเดินเข้าไป
แต่เสียงของลิเลียนดังขึ้นจากด้านหลัง
“ไค!”
เขาหันกลับ
“อย่าเข้าไป!”
หญิงสาวตรงหน้าหันมามองลิเลียน
รอยยิ้มบนใบหน้าของนางค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ผิดธรรมชาติ
ดวงตากลายเป็นสีดำ
ไคถอยหลังทันที
ภาพบ้านทั้งหลังเริ่มแตกสลาย
“มันไม่ใช่แม่ข้า…”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่น
ลิเลียนเดินเข้าไปหา
“ไม่ใช่”
“แต่ข้าอยากให้เป็น”
“ข้ารู้”
ไคก้มหน้า
“ข้ายังคิดถึงพวกเขา”
“ข้าก็เหมือนกัน”
ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางหมอก
อาเรนเดินเข้ามาสมทบ
แต่ยังไม่ทันที่ใครจะพูดอะไร เสียงคำรามก็ดังขึ้นจากด้านหน้า
พื้นดินสั่นสะเทือน
หมอกสีขาวแหวกออก
เงาขนาดมหึมากำลังยืนอยู่กลางหุบเขา
มันมีรูปร่างคล้ายมังกร
แต่ไม่มีเกล็ด
ไม่มีปีก
มีเพียงร่างสีดำที่เต็มไปด้วยดวงตานับสิบคู่
อาเรนก้าวขึ้นมาข้างหน้า
“ในที่สุดก็ออกมา”
ลิเลียนมองเขา
“เจ้ารู้จักมัน?”
อาเรนจ้องสิ่งนั้นนิ่ง
“มันคือสิ่งที่เหลืออยู่จากสงครามครั้งเก่า”
เงามังกรอ้าปาก
และเสียงของแม่ลิเลียนก็ดังออกมาอีกครั้ง
“ลูก…ช่วยแม่ด้วย”
ลิเลียนตัวสั่น
อาเรนกางปีกขวางเธอ
แต่ครั้งนี้เสียงนั้นไม่ได้เรียกเพียงลิเลียน
มันเรียกชื่ออาเรนด้วย
“อาเรน…”
มังกรสีดำแข็งค้าง
ดวงตาของมันเบิกกว้าง
เพราะเสียงนั้นเป็นเสียงของใครบางคนที่มันคิดว่าตายไปแล้ว
“เซเรน่า…”
มันพึมพำ
และเป็นครั้งแรกที่ลิเลียนเห็นมังกรผู้ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใด…
กำลังสั่นเทา
จบตอนที่ 7
ความคิดเห็น
0