ตอนที่ 8 · 
Liora
“เซเรน่า…”
ชื่อที่หลุดออกจากปากอาเรนทำให้ลิเลียนนิ่งงัน
เสียงของหญิงสาวจากเงามืดยังคงสะท้อนอยู่ทั่วหุบเขา
“อาเรน…เจ้ามาหาข้าแล้วหรือ”
มังกรสีดำก้าวไปข้างหน้าช้า ๆ
“เป็นเจ้า…จริง ๆ หรือ?”
ไม่มีคำตอบ
เงาร่างขนาดมหึมายังคงยืนอยู่กลางหมอก ดวงตานับสิบคู่จ้องมองอาเรนพร้อมกัน
ลิเลียนรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ
“อาเรน อย่าเข้าไป”
แต่เขาไม่ฟัง
มังกรก้าวเข้าไปอีกก้าว
ทันใดนั้น เงามืดก็เปลี่ยนรูปร่าง
ร่างของสัตว์ประหลาดค่อย ๆ เล็กลง
เกล็ดสีดำหายไป
ดวงตาสีแดงจางลง
จนเหลือเพียงหญิงสาวในชุดสีขาว
ผมยาวสีเงินปลิวไปตามสายลม
ใบหน้าของนางซีดเซียว แต่ดวงตาคู่นั้นช่างคุ้นเคย
ลิเลียนมองแล้วรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
“แม่…”
หญิงสาวหันมามอง
“ลิเลียน”
คราวนี้เสียงนั้นไม่เหมือนก่อนหน้า
ไม่มีความเย็นชา
ไม่มีเสียงสะท้อนประหลาด
มันเป็นเสียงของคนที่กำลังร้องไห้
ลิเลียนก้าวไปข้างหน้า
อาเรนกลับขวางไว้
“อย่า”
“อาเรน นั่นแม่ข้า”
“ข้ารู้”
“ถ้าเจ้ารู้ แล้วทำไมไม่ให้ข้าไปหา?”
อาเรนจ้องหญิงสาวตรงหน้า
“เพราะนางไม่ควรอยู่ที่นี่”
หญิงสาวยิ้มเศร้า
“เจ้าฉลาดขึ้นมากนะ อาเรน”
อาเรนชะงัก
“เซเรน่า…”
“ใช่ ข้าเอง”
ลิเลียนมองทั้งสองคนสลับกัน
“ท่านคือแม่ของข้าจริง ๆ หรือ?”
หญิงสาวมองเธอ
น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงบนใบหน้า
“ข้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน”
“ท่านอยู่ที่ไหนมาตลอด?”
“ที่ที่ไม่ควรมีมนุษย์คนใดอยู่”
“ทำไมท่านไม่กลับไปหาข้า?”
เซเรน่าหลับตา
“เพราะข้ากลับไม่ได้”
ลิเลียนก้าวเข้าไปใกล้
“ทำไม?”
หญิงสาวเงียบอยู่นาน ก่อนตอบ
“เพราะข้าถูกผนึกไว้ที่นี่”
“ใครผนึกท่าน?”
เซเรน่ามองอาเรน
“คนที่เราเคยไว้ใจ”
อาเรนกำกรงเล็บแน่น
“วาเลน?”
เซเรน่าส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นใคร?”
หญิงสาวยังไม่ทันตอบ เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ก็ดังขึ้นทั่วหุบเขา
หมอกสีดำเริ่มรวมตัวกันด้านหลังนาง
เซเรน่าหันกลับทันที
“มันมาแล้ว”
อาเรนกางปีก
“ลิเลียน ถอยไป!”
“แม่!”
“ฟังข้า!”
น้ำเสียงของเซเรน่าเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“อย่าเปิดประตูสู่ลูนาเรีย”
ลิเลียนชะงัก
“แต่ข้าต้องไปช่วยท่าน”
“ไม่!”
“ทำไม?”
“เพราะถ้าเจ้าข้ามไป ประตูจะไม่ยอมปิดอีก”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
พื้นหุบเขาเริ่มสั่นสะเทือน
เงาดำจำนวนมากไหลออกมาจากพื้นดิน
ไคคว้าธนูขึ้นมา
“ข้าว่าพวกมันไม่คิดจะให้เราคุยกันดี ๆ แล้ว”
อาเรนพ่นลมหายใจแรง
“อยู่ข้างหลังข้า”
เงาดำพุ่งเข้ามา
อาเรนปล่อยเปลวไฟสีเงินออกไป
ตูม!
เปลวไฟกระแทกเข้ากับเงามืดจนเกิดแสงสว่างไปทั่วหุบเขา
แต่เพียงไม่นาน เงาที่ถูกเผาก็รวมตัวกลับมาอีกครั้ง
“มันไม่มีวันตาย!”
ไคตะโกน
“เพราะมันไม่ได้มีชีวิต!”
อาเรนตอบ
“ถ้าอย่างนั้นเราจะฆ่าสิ่งที่ไม่มีชีวิตได้อย่างไร?”
“ทำลายสิ่งที่ควบคุมมัน”
ลิเลียนหันไปมองเซเรน่า
“อะไรควบคุมมัน?”
เซเรน่ามองตราบนข้อมือของเธอ
“แสงจันทร์”
ลิเลียนไม่เข้าใจ
“อะไรนะ?”
“พลังของสายเลือดเจ้ามาจากจันทราสีเงิน”
เซเรน่าพูดอย่างเร่งรีบ
“ใช้มัน”
“ข้าใช้ไม่เป็น!”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้วิธี”
“แล้วต้องทำอย่างไร?”
“อย่ากลัวมัน”
ลิเลียนมองตราบนข้อมือ
แสงสีเงินเริ่มส่องออกมา
แต่เงาดำก็พุ่งเข้าหาเธอ
อาเรนรีบเข้าขวาง
กรงเล็บของเงามืดแทงทะลุเกล็ดบริเวณหน้าอก
“อาเรน!”
มังกรคำรามด้วยความเจ็บปวด
เลือดสีเข้มไหลลงบนพื้น
ลิเลียนรู้สึกถึงความกลัวที่พุ่งขึ้นมาในใจ
เธอไม่อยากเห็นใครต้องเจ็บอีก
ไม่อยากเสียใครไปอีก
ภาพพระบิดา
ภาพพระราชวัง
ภาพแม่
ทั้งหมดไหลเข้ามาในความคิด
“ข้ากลัว…”
เธอกระซิบ
เซเรน่ามองเธอจากกลางหมอก
“ไม่เป็นไร”
“ข้ากลัวว่าจะช่วยใครไม่ได้”
“ความกลัวไม่ได้แปลว่าเจ้าอ่อนแอ”
เสียงของแม่ดังขึ้น
“มันแปลว่าเจ้ามีบางสิ่งที่อยากปกป้อง”
ลิเลียนสูดหายใจลึก
เธอยกมือขึ้น
ตราพระจันทร์ส่องสว่าง
ครั้งแรกแสงนั้นยังอ่อนโยน
แต่เมื่อเธอหลับตาและนึกถึงคนที่รัก
แสงสีเงินก็ขยายตัวออก
วาบ!
คลื่นพลังพุ่งออกจากร่างของเธอ
เงามืดทั้งหมดถูกผลักกระเด็น
หมอกสีดำสลายหายไป
ความเงียบกลับคืนสู่หุบเขา
อาเรนทรุดตัวลงกับพื้น
ลิเลียนรีบวิ่งเข้าไปหา
“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังไม่ตาย”
“ข้าถามจริง ๆ”
“ข้าก็ตอบจริง ๆ”
ลิเลียนถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่เมื่อเธอหันกลับไปอีกครั้ง
เซเรน่ากำลังจางหายไป
“แม่!”
ลิเลียนวิ่งเข้าไป
“อย่าไป!”
เซเรน่ายิ้มทั้งน้ำตา
“เราจะได้พบกันอีก”
“เมื่อไร?”
“เมื่อเจ้าพร้อม”
ร่างของนางค่อย ๆ กลายเป็นแสงสีเงิน
ก่อนจะหายไป เหลือเพียงสร้อยคอเส้นหนึ่งตกลงบนพื้น
ลิเลียนหยิบมันขึ้นมา
ตรงจี้มีสัญลักษณ์รูปมังกรพันรอบพระจันทร์
และด้านหลังมีข้อความสั้น ๆ สลักไว้
“จงอย่าเชื่อทุกสิ่งที่เจ้าจำได้”
ลิเลียนอ่านซ้ำอีกครั้ง
“หมายความว่าอะไร?”
อาเรนมองสร้อยเส้นนั้น
สีหน้าของมันเปลี่ยนไปทันที
“ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดความทรงจำของข้าจึงหายไป”
ไคมองเขา
“เพราะอะไร?”
อาเรนเงยหน้าขึ้น
“มีใครบางคนจงใจลบมันออก”
“ใคร?”
อาเรนมองไปยังทิศทางของอาณาจักรเอเลนดร้า
“คนเดียวกับที่กำลังทำสงครามกับพวกเรา”
ลิเลียนกำสร้อยแน่น
“แล้วเราจะหาเขาได้ที่ไหน?”
อาเรนตอบช้า ๆ
“ที่พระราชวัง”
ลิเลียนชะงัก
“แต่พระราชวังถูกยึดแล้ว”
“ข้ารู้”
“แล้วเราจะกลับไปทำไม?”
อาเรนกางปีก แม้บาดแผลจะยังมีเลือดไหล
“เพราะตอนนี้เรารู้แล้วว่า ศัตรูไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้า”
เขามองตราพระจันทร์บนข้อมือของลิเลียน
“มันต้องการให้เจ้าเปิดประตู”
ไคกลืนน้ำลาย
“แล้วถ้าเปิดไม่ได้ล่ะ?”
อาเรนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
ดวงจันทร์สีเงินกำลังถูกเงาดำบดบังทีละน้อย
“มันจะเปิดเอง”
จบตอนที่ 8
ความคิดเห็น
0