ตอนที่ 9 · 
Liora
สามวันหลังจากออกจากหุบเขาแห่งเสียงสะท้อน ลิเลียนก็เห็นกำแพงเมืองเอเลนดร้าอยู่ไกลออกไป
แต่เมืองที่เคยเป็นบ้านของเธอไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ธงประจำราชวงศ์ถูกฉีกออกจากยอดหอคอย
ควันสีดำลอยขึ้นจากหลังแนวกำแพง
และเหนือพระราชวัง มีเมฆสีดำหมุนวนราวกับพายุที่ไม่เคยเคลื่อนผ่านไปไหน
ลิเลียนยืนอยู่บนเนินเขา มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
“นี่คือเอเลนดร้าจริง ๆ หรือ?”
ไคยืนอยู่ข้างเธอ
“ข้าเคยได้ยินว่ามันเป็นเมืองที่สวยที่สุดในอาณาจักร”
“มันเคยเป็น”
ลิเลียนตอบเบา ๆ
อาเรนซึ่งกำลังพักอยู่ใต้ต้นไม้เงยหน้าขึ้น
“เราจะเข้าเมืองตอนกลางคืน”
ลิเลียนหันกลับ
“ทำไมไม่เข้าไปตอนนี้?”
“เพราะตอนนี้พวกมันกำลังจับตาทุกเส้นทาง”
“แล้วตอนกลางคืนจะปลอดภัยกว่า?”
“ไม่”
อาเรนตอบหน้าตาย
“แต่พวกเรามองเห็นยากขึ้นทั้งสองฝ่าย”
ไคถอนหายใจ
“ข้าชักไม่แน่ใจแล้วว่าเจ้าเก่งเรื่องวางแผนหรือแค่ชอบทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง”
อาเรนมองเขา
“อย่างน้อยข้าก็ยังมีปีก”
“เอาล่ะ ข้ายอมแพ้”
ลิเลียนเผลอยิ้ม
แม้สถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด แต่การมีใครบางคนอยู่ข้าง ๆ ทำให้ความกลัวในใจของเธอเบาลงเล็กน้อย
เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า พวกเขาจึงเริ่มเดินทางลงจากเนิน
แต่เมื่อถึงประตูเมือง กลับไม่มีทหารยามแม้แต่คนเดียว
ประตูเปิดกว้าง
กว้างราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ทุกคนเดินเข้าไป
ลิเลียนหยุด
“มันง่ายเกินไป”
อาเรนพยักหน้า
“ข้าคิดเหมือนกัน”
ไคมองทั้งสอง
“แล้วเราจะเข้าไหม?”
ลิเลียนสูดหายใจลึก
“เข้า”
พวกเขาเดินผ่านประตู
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เมือง เสียงระฆังก็ดังขึ้น
กัง!
กัง!
กัง!
ไคสะดุ้ง
“นี่คือกับดัก!”
พื้นถนนสว่างขึ้นด้วยเส้นแสงสีแดง
จากอาคารสองข้างทาง เงาดำจำนวนมากปรากฏขึ้น
อาเรนกางปีก
“วิ่ง!”
ทั้งสามออกวิ่งทันที
เงาดำไล่ตามอย่างกระชั้นชิด
ลิเลียนไม่กล้าหันกลับไปมอง
พวกมันเคลื่อนที่เร็วกว่ามนุษย์มาก และทุกครั้งที่เงามืดแตะพื้น บ้านเรือนรอบข้างจะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ
“ทางไหน!” ไคตะโกน
“พระราชวัง!”
ลิเลียนตอบ
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
“เราต้องไปที่นั่น!”
“ข้าก็คิดว่าเราจะไป แต่ข้าแค่ไม่คิดว่าจะวิ่งเข้าไปตอนที่มีสัตว์ประหลาดไล่ตาม!”
อาเรนหันกลับไปพ่นไฟสีเงิน
เปลวไฟกวาดผ่านถนน เงาดำหลายตัวสลายไป
แต่เพียงไม่กี่วินาที พวกมันก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
“พวกมันไม่หมด!”
ลิเลียนตะโกน
“เพราะพวกมันไม่ได้ถูกสร้างจากร่างกาย”
อาเรนตอบ
“แล้วจะหยุดพวกมันอย่างไร?”
“เราต้องไปให้ถึงพระราชวัง”
“นั่นไม่ใช่คำตอบ!”
“ตอนนี้เป็นคำตอบเดียว!”
เมื่อถึงลานหน้าพระราชวัง ลิเลียนก็หยุดทันที
ไม่มีทหาร
ไม่มีคนรับใช้
ไม่มีใครอยู่เลย
ประตูพระราชวังเปิดอยู่
แต่บนบันไดมีรอยเลือดเป็นทางยาว
ลิเลียนรู้สึกใจหาย
“พ่อ…”
เธอวิ่งขึ้นบันได
“เดี๋ยว!”
อาเรนร้องห้าม
แต่ลิเลียนเข้าไปแล้ว
ภายในพระราชวังมืดสนิท
ห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยเสียงผู้คน ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า
ภาพวาดของราชวงศ์หลายภาพถูกฉีกทำลาย
แต่มีภาพหนึ่งที่ยังคงอยู่
ภาพของราชินีเซเรน่า
ลิเลียนหยุดตรงหน้าภาพ
เธอเพิ่งสังเกตเห็นบางอย่าง
ภาพนี้ไม่เหมือนภาพที่เธอเคยเห็นในห้องลับ
ในภาพนี้ แม่ของเธอไม่ได้สวมมงกุฎ
แต่นางกำลังถือดาบสีเงิน
และข้างกายนางคืออาเรน
ลิเลียนหันไปมองมังกร
“เจ้ากับแม่ข้าเคยอยู่ที่นี่?”
อาเรนไม่ตอบ
“ตอบข้า”
“ใช่”
“ทำไมเจ้าถึงไม่เคยบอก?”
“เพราะข้าคิดว่ามันไม่สำคัญ”
ลิเลียนมองเขาอย่างไม่เชื่อ
“ทุกอย่างเกี่ยวกับแม่ของข้าสำคัญทั้งนั้น”
อาเรนก้มหน้า
“ข้ากลัว”
ลิเลียนชะงัก
“กลัวอะไร?”
“กลัวว่าถ้าเจ้ารู้ความจริง เจ้าจะเกลียดข้า”
ก่อนที่ลิเลียนจะได้ถามต่อ เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากชั้นบน
แปะ…
แปะ…
แปะ…
ชายคนหนึ่งเดินลงมาตามบันได
ชุดคลุมสีดำ
ผมสีเงิน
ดวงตาสีเข้ม
ลิเลียนจำเขาได้ทันที
“เซอร์เรน”
หัวหน้าองครักษ์เดินเข้ามาอย่างสงบนิ่ง
แต่ครั้งนี้ไม่มีเงาดำปกคลุมร่างของเขา
เขาดูเหมือนมนุษย์ธรรมดา
“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน เจ้าหญิง”
ลิเลียนถอยหลัง
“พ่อข้าอยู่ที่ไหน?”
เซอร์เรนยิ้ม
“พระองค์ยังมีชีวิตอยู่”
หัวใจของลิเลียนกระตุก
“จริงหรือ?”
“แน่นอน”
“พาข้าไปหาเขา”
“ได้”
เซอร์เรนตอบง่ายเกินไป
“แต่ก่อนอื่น เจ้าต้องทำบางอย่างให้ข้า”
อาเรนก้าวขึ้นมาข้างหน้า
“อย่าเชื่อมัน”
เซอร์เรนมองมังกร
“เจ้ายังมีนิสัยเหมือนเดิม”
“และเจ้าก็ยังขี้ขลาดเหมือนเดิม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซอร์เรนหายไป
“ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าควรพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนั้น”
อาเรนคำราม
แต่ลิเลียนกลับยกมือห้าม
“เจ้าต้องการอะไร?”
เซอร์เรนหันมาหาเธอ
“ตราพระจันทร์”
ลิเลียนกำข้อมือตัวเองแน่น
“ทำไม?”
“เพราะมันคือกุญแจ”
“กุญแจสู่อะไร?”
เซอร์เรนยิ้มอีกครั้ง
“ประตูสู่ลูนาเรีย”
ลิเลียนเงียบ
เซอร์เรนเดินเข้ามาใกล้
“เปิดประตู แล้วข้าจะพาเจ้าไปหาพ่อ”
“ถ้าข้าไม่เปิดล่ะ?”
“เจ้าจะไม่ได้พบเขาอีก”
ความเงียบปกคลุมห้องโถง
ลิเลียนกำสร้อยของแม่ที่อยู่ในมือแน่น
คำเตือนของเซเรน่ายังชัดเจนอยู่ในหัว
อย่าเปิดประตูสู่ลูนาเรีย
แต่พระบิดาของเธอยังมีชีวิตอยู่
เธอจะยอมเสี่ยงเพื่อช่วยพระองค์หรือไม่?
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากชั้นบน
“ลิเลียน…อย่าเชื่อเขา”
เธอเงยหน้าขึ้น
เสียงนั้นคุ้นเคยเหลือเกิน
“พ่อ?”
ประตูห้องบัลลังก์เปิดออกช้า ๆ
และกษัตริย์อัลเดนปรากฏตัวอยู่ตรงนั้น
พระองค์ถูกล่ามโซ่ไว้กับเสาหิน
ใบหน้าซีดเซียว แต่ยังมีสติ
“ลูก…”
ลิเลียนน้ำตาคลอ
“พ่อ!”
เธอกำลังจะวิ่งขึ้นไป
แต่กษัตริย์กลับตะโกนสุดเสียง
“อย่าเข้ามา!”
ลิเลียนหยุดทันที
พระองค์มองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกลัว
“ลูกต้องหนีไป”
เซอร์เรนยิ้ม
“สายเกินไปแล้ว”
พื้นพระราชวังเริ่มสั่น
ตราพระจันทร์บนข้อมือของลิเลียนส่องแสงขึ้นอย่างรุนแรง
และจากใต้พระราชวัง…
เสียงคำรามของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ามังกรก็ดังขึ้น
กษัตริย์อัลเดนหลับตาลง
ก่อนพูดประโยคสุดท้ายด้วยเสียงแผ่วเบา
“ลูก…พ่อขอโทษที่ปิดบังความจริงมาตลอด”
จบตอนที่ 9
ความคิดเห็น
0