สิ่งที่ยังไม่จบที่หอพักหญิง

สิ่งที่ยังไม่จบที่หอพักหญิง

เงาของฟ้าเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ เบลล์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากฟ้า คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างฟ้าดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เบลล์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เบลล์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ฟ้าฟังมากขึ้น

“เบลล์… ทำไมถึงเงียบ?” ฟ้าถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงช้อนกระทบแก้ว “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในห้องสมุดชั้นสอง ทำให้เบลล์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เบลล์พยายามยิ้ม “ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คนรอบข้างในห้องสมุดชั้นสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ฟ้าขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” ฟ้ากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักฟ้าออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” ฟ้าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และฟ้าไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เบลล์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เบลล์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

ฟ้าขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเบลล์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องสมุดชั้นสอง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักหญิง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเบลล์กับฟ้า

จบตอนที่ 2 — สิ่งที่ยังไม่จบที่หอพักหญิง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่