ระยะห่างที่หอพักหญิงแคบลง

ระยะห่างที่หอพักหญิงแคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยยังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นชาดอกไม้บนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องสมุดชั้นสอง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พลอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมห้อง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดชั้นสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของพลอยสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักหญิง ระยะห่างกับเพื่อนร่วมห้องเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

คำชมเล็กน้อยจากเพื่อนร่วมห้องหนักกว่าคำตำหนิ พลอยไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พลอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พลอยพยายามยิ้ม “ในหอพักหญิงนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เพื่อนร่วมห้องยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

พลอยกุมมือแน่น ภาพของการเลือกที่จะอยู่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเพื่อนร่วมห้อง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักหญิงจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เพื่อนร่วมห้องกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนร่วมห้องจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกห้องสมุดชั้นสอง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพลอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเพื่อนร่วมห้องปนกับเธอคนนั้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ พลอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักหญิง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เพื่อนร่วมห้องยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพลอยและเพื่อนร่วมห้องไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พลอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พลอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเธอคนนั้นโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 10 — ระยะห่างที่หอพักหญิงแคบลง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่