ใกล้เข้ามาของการเลือกที่จะอยู่

ใกล้เข้ามาของการเลือกที่จะอยู่

แผนที่เคยชัดในหัวของพลอยเริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนร่วมห้องอีกครั้ง การเลือกที่จะอยู่ไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พลอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมห้อง ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่เก่าในซอย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: คาเฟ่เก่าในซอยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนร่วมห้องเคยยืน และพลอยรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พลอยอาจเสียเพื่อนร่วมห้องไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” พลอยสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนร่วมห้องกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพลอย

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วการเลือกที่จะอยู่ล่ะ?” พลอยถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนร่วมห้องตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

คนรอบข้างในคาเฟ่เก่าในซอยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนร่วมห้องออกไปโดยไม่จำเป็น

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมห้องจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในหอพักหญิง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พลอยและเพื่อนร่วมห้องยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

พลอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนร่วมห้องพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนร่วมห้องถามเสียงเบา พลอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนร่วมห้องกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 28 — ใกล้เข้ามาของการเลือกที่จะอยู่ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพลอยจะกล้าเลือกเพื่อนร่วมห้องหรือยังคงหนีจากการเลือกที่จะอยู่