มือที่ระเบียง

มือที่ระเบียง

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพลอย

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ พลอยยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเพื่อนร่วมห้อง คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนร่วมห้องดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พลอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของพลอยสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักหญิง ระยะห่างกับเพื่อนร่วมห้องเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“พลอย… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนร่วมห้องถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงช้อนกระทบแก้ว “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

เพื่อนร่วมห้องไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้พลอยลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงเย็นบนโต๊ะ

“ฉันไม่ได้หนี” พลอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในคาเฟ่เก่าในซอยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องขยับเข้ามา

“แล้วการเลือกที่จะอยู่ล่ะ?” พลอยถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนร่วมห้องออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พลอยพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับเพื่อนร่วมห้องแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมห้องยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมห้องจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในหอพักหญิง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พลอยและเพื่อนร่วมห้องยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

พลอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนร่วมห้องพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนร่วมห้องถามเสียงเบา พลอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนร่วมห้องกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 4 — มือที่ระเบียง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพลอยจะกล้าเลือกเพื่อนร่วมห้องหรือยังคงหนีจากการเลือกที่จะอยู่