ก่อนพายุจะสงบที่สนามเชียร์

ก่อนพายุจะสงบที่สนามเชียร์

ความจริงที่ซ่อนไว้ถูกดึงขึ้นมาทีละชั้น เฟิร์นเห็นทั้งแผลเก่าและความหวังในสายตาของจีจี้ พร้อมกันในครั้งเดียว

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับจีจี้ไม่ได้อีกต่อไป เฟิร์นลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่จีจี้ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจีจี้ทาบยาวบนพื้น เฟิร์นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สนามเชียร์อีก

“งั้นอย่าหนี” จีจี้ยื่นมือมา “ถ้ายังอยากจบเรื่องนี้ด้วยกัน อยู่ตรงนี้กับฉันจนจบ”

ปมเก่าถูกเปิดออกใต้แสง ไม่มีใครบริสุทธิ์เต็มร้อย แต่ทั้งคู่ยังเลือกที่จะฟังกันจนจบ — ไม่หนีกลางทางเหมือนเคย

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” จีจี้กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

เฟิร์นกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจีจี้ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามเชียร์จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกดาดฟ้าโรงเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเฟิร์นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจีจี้ปนกับเพื่อนสนิท

“ในสนามเชียร์นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จีจี้หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ เฟิร์นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามเชียร์ การหนีแพงกว่าการเผชิญ จีจี้ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เฟิร์นพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ในสนามเชียร์ คำว่า “พอ” ถูกเก็บลง เฟิร์นเลือกยื่นมือไปหาจีจี้ แม้คนที่สามที่รู้ความลับจะยังไม่จบ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ก่อนจากกัน จีจี้มองเฟิร์นอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกดาดฟ้าโรงเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสนามเชียร์ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเฟิร์นกับจีจี้

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนยังไม่จาง เฟิร์นสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากดาดฟ้าโรงเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คนที่สามที่รู้ความลับจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ดาดฟ้าโรงเรียน แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 10 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเฟิร์นไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจีจี้ได้อีก