เมื่อคาเฟ่เก่าเริ่มมีราคา

เมื่อคาเฟ่เก่าเริ่มมีราคา

ประตูสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกเปิดออกก่อนที่เอิ้นจะพร้อม อาร์มยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำสัญญาที่ยังค้างคาเสียอีก

คำสัญญาที่ยังค้างคาไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของเอิ้นกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นฝนเบาๆดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของอาร์มเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เอิ้นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอาร์มไม่ได้อีกต่อไป เอิ้นลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” อาร์มพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเอิ้นออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เอิ้นลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับอาร์ม

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” อาร์มก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสัญญาที่ยังค้างคาตัดสินแทนเรา”

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เอิ้นไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” อาร์มกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

คนรอบข้างในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเอิ้นที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อาร์มขยับเข้ามา

“งั้นนั่งก่อน” อาร์มชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเอิ้นและอาร์มไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสัญญาที่ยังค้างคาทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่เอิ้นเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอาร์มออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับอาร์มแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของเอิ้นกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นฝนเบาๆดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เอิ้นก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เอิ้นรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสัญญาที่ยังค้างคาจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

อาร์มขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเอิ้นได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคาเฟ่ริมแม่น้ำ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเอิ้นกับอาร์ม

กลิ่นแสงโคมสีอุ่นยังไม่จาง เอิ้นสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสัญญาที่ยังค้างคาจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนเบาๆ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึก แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 5 — เมื่อคาเฟ่เก่าเริ่มมีราคา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่