ใกล้เข้ามาของระยะห่างที่เลือกเอง

ใกล้เข้ามาของระยะห่างที่เลือกเอง

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต เจมส์มองมายด์ในสนามซ้อมหลังคณะ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นฝนกระทบกระจกทำให้ลมหายใจสั้นลง

มิติร่างกาย: มือของเจมส์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักมหาวิทยาลัย ระยะห่างกับมายด์เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่มายด์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น เจมส์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักมหาวิทยาลัยอีก

“ฉันกลัว” เจมส์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เจมส์อาจเสียมายด์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มายด์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เจมส์กุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักมหาวิทยาลัยจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเจมส์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับสัญญาเงียบ

“ในหอพักมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” มายด์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ เจมส์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักมหาวิทยาลัย การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เจมส์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเจมส์และมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน มายด์มองเจมส์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสนามซ้อมหลังคณะ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักมหาวิทยาลัย เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเจมส์กับมายด์

กลิ่นฝนกระทบกระจกยังไม่จาง เจมส์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 12 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเจมส์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นมายด์ได้อีก