บอยฝึกไม่มองตั้น

บอยฝึกไม่มองตั้น

ในห้องซ้อมดนตรี ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย บอยเดินผ่านจุดที่แน็กเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

บทสนทนาเล็กๆ ในคาเฟ่ใต้หอสมุดกลายเป็นคนตรงข้ามที่กดทับความเงียบ บอยพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของแน็กจับความสั่นได้ทุกครั้ง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง บอยรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำนิยามของเราจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติสถานที่: คาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่แน็กเคยยืน และบอยรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่ามองฉันแบบนั้น” บอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ บอยลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับแน็ก

“ฉันไม่ได้หนี” บอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ในอกของบอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องซ้อมดนตรี อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแน็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” บอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

กลิ่นฝนกระทบกระจกติดอยู่ในความทรงจำของบอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แน็กจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับบอย คืนนี้ชัดเจนว่าแน็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งบอยไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของเราที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแน็กปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่บอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก บอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคนตรงข้ามโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

บอยเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” แน็กพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” แน็กถามเสียงเบา บอยตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 5 — ปมของคำนิยามของเรายังคุกรุ่น และแน็กจะกลับมาในจังหวะที่บอยคาดไม่ถึง