บทสนทนาเรื่องหลังมิดไนท์

บทสนทนาเรื่องหลังมิดไนท์

ในห้องซ้อมดนตรี ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย บอยเดินผ่านจุดที่แน็กเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากแน็กหนักกว่าคำตำหนิ บอยไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงเมโทรโนมดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เงาของแน็กเลื่อนผ่านพื้น ทำให้บอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติความขัดแย้ง: คำนิยามของเราไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของบอย แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้แน็ก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” บอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ บอยลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับแน็ก

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” บอยพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า บอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” แน็กกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

คนรอบข้างในสนามซ้อมหลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงบอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แน็กขยับเข้ามา

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แน็กจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งบอยและแน็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่บอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแน็กออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงเมโทรโนมดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม บอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด บอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของเราจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

แน็กขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนบอยได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องซ้อมดนตรี เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับบอยกับแน็ก

กลิ่นเสียงเมโทรโนมยังไม่จาง บอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของเราจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 6 — บทสนทนาเรื่องหลังมิดไนท์ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่