ระยะห่างที่ห้องซ้อมดนตรีแคบลง

ระยะห่างที่ห้องซ้อมดนตรีแคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น บอยยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงไฟหอพักบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในห้องซ้อมดนตรี

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องซ้อมดนตรีกลายเป็นรุ่นพี่ที่กดทับความเงียบ บอยพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของแน็กจับความสั่นได้ทุกครั้ง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของแน็กจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของบอย

มิติอารมณ์: กลิ่นแสงไฟหอพักเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน บอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่แน็กฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” บอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ บอยลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับแน็ก

“ฉันไม่ได้หนี” บอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บอยกุมมือแน่น ภาพของคำนิยามของเราวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแน็ก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องซ้อมดนตรีจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำนิยามของเราล่ะ?” บอยถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกห้องซ้อมดนตรี โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับบอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแน็กปนกับรุ่นพี่

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” แน็กตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ บอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องซ้อมดนตรี การหนีแพงกว่าการเผชิญ แน็กยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในห้องซ้อมดนตรี แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน บอยและแน็กยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ บอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แน็กมองไปทางหน้าต่างของห้องซ้อมดนตรี ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องซ้อมดนตรีเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแน็กดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา บอยกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่บอยจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก บอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องรุ่นพี่โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 7 — ระยะห่างที่ห้องซ้อมดนตรีแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าบอยจะกล้าเลือกแน็กหรือยังคงหนีจากคำนิยามของเรา