สิ่งที่ตั้นมองออกก่อนใคร

สิ่งที่ตั้นมองออกก่อนใคร

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของบอย

ในห้องซ้อมดนตรี ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย บอยเดินผ่านจุดที่แน็กเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างแน็กดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน บอยเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแอร์ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องซ้อมดนตรีบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของบอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องทางกลับย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” บอยพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในร้านสะดวกซื้อตีสองกลายเป็นทางกลับที่กดทับความเงียบ บอยพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของแน็กจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” บอยตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงบอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แน็กขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” บอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า บอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่บอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแน็กออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” แน็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แน็กจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งบอยไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของเราที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของแน็กปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงแอร์ยังไม่จาง บอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านสะดวกซื้อตีสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของเราจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟหอพัก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ บอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แน็กมองไปทางหน้าต่างของห้องซ้อมดนตรี ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องซ้อมดนตรีเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแน็กดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา บอยกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 9 — ปมของคำนิยามของเรายังคุกรุ่น และแน็กจะกลับมาในจังหวะที่บอยคาดไม่ถึง