ใต้แสงไฟหอพักในห้องซ้อมดนตรี

ใต้แสงไฟหอพักในห้องซ้อมดนตรี

เช้าวันรุ่งขึ้น พีทยังตื่นพร้อมร่องรอยของฝนกระทบกระจกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสนามซ้อมหลังคณะ

มิติร่างกาย: มือของพีทสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ใต้หอสมุด ระยะห่างกับมายด์เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่มายด์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น พีทจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่คาเฟ่ใต้หอสมุดอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พีทพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากมายด์หนักกว่าคำตำหนิ พีทไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในคาเฟ่ใต้หอสมุดนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทกุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ใต้หอสมุดจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับโต๊ะข้างหน้าต่าง

“ถ้าฉันขอเวลา…” มายด์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ใต้หอสมุด การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” มายด์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พีทนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องโต๊ะข้างหน้าต่างโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พีทเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” มายด์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” มายด์ถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 5 — ใต้แสงไฟหอพักในห้องซ้อมดนตรี ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่