แผนสำรองของรุ่นพี่

แผนสำรองของรุ่นพี่

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของรุ่นพี่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเบลล์

ข่าวของความกลัวที่จะถูกมองเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เบลล์นั่งนิ่งในสวนดอกไม้หลังคณะ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่รุ่นพี่ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เก้าอี้ว่างข้างรุ่นพี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เบลล์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสวนดอกไม้หลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเบลล์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องระเบียงย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” รุ่นพี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเบลล์กับรุ่นพี่กว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” รุ่นพี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

นอกสวนดอกไม้หลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเบลล์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของรุ่นพี่ปนกับระเบียง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เบลล์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เบลล์กุมมือแน่น ภาพของความกลัวที่จะถูกมองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงรุ่นพี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสวนดอกไม้หลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เบลล์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสวนดอกไม้หลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ รุ่นพี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” รุ่นพี่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับรุ่นพี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเบลล์ไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของรุ่นพี่ปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 10 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และรุ่นพี่จะกลับมาในจังหวะที่เบลล์คาดไม่ถึง