คืนที่เบลล์เกือบสารภาพ

คืนที่เบลล์เกือบสารภาพ

เงาของรุ่นพี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

ประตูหอพักหญิงเปิดออกก่อนที่เบลล์จะพร้อม รุ่นพี่ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างรุ่นพี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เบลล์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของเบลล์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสวนดอกไม้หลังคณะ ระยะห่างกับรุ่นพี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” รุ่นพี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเบลล์ออกไปจริงๆ

ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” รุ่นพี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในหอพักหญิงยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเบลล์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ขยับเข้ามา

“ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” รุ่นพี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เบลล์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เบลล์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” รุ่นพี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับรุ่นพี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเบลล์และรุ่นพี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน รุ่นพี่มองเบลล์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสวนดอกไม้หลังคณะเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เบลล์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เบลล์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เบลล์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องระเบียงโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เบลล์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” รุ่นพี่พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” รุ่นพี่ถามเสียงเบา เบลล์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 11 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเบลล์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นรุ่นพี่ได้อีก