ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง

ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง

ในสวนดอกไม้หลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เบลล์เดินผ่านจุดที่รุ่นพี่เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติสถานที่: ห้องสมุดชั้นสองไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่รุ่นพี่เคยยืน และเบลล์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เบลล์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของรุ่นพี่ทาบยาวบนพื้น เบลล์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สวนดอกไม้หลังคณะอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เบลล์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องสมุดชั้นสองกลายเป็นเพื่อนร่วมห้องที่กดทับความเงียบ เบลล์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของรุ่นพี่จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เบลล์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในอกของเบลล์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งรุ่นพี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของเบลล์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วความกลัวที่จะถูกมองล่ะ?” เบลล์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเบลล์ คืนนี้ชัดเจนว่ารุ่นพี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” รุ่นพี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับรุ่นพี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม เพื่อนร่วมห้องก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในสวนดอกไม้หลังคณะ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เบลล์และรุ่นพี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

รุ่นพี่ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเบลล์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องสมุดชั้นสอง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสวนดอกไม้หลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเบลล์กับรุ่นพี่

กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะยังไม่จาง เบลล์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดชั้นสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความกลัวที่จะถูกมองจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 5 — ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเบลล์จะกล้าเลือกรุ่นพี่หรือยังคงหนีจากความกลัวที่จะถูกมอง