เมื่อห้องชันสูตรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อห้องชันสูตรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต สารวัตรนภามองอัยการในฉากเหตุการณ์คอนโด แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงทำให้ลมหายใจสั้นลง

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องชันสูตรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของสารวัตรนภาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักสืบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของอัยการจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของสารวัตรนภา

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของอัยการทาบยาวบนพื้น สารวัตรนภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องชันสูตรอีก

“ฉันกลัว” สารวัตรนภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรนภาอาจเสียอัยการไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อัยการกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แฟ้มคดีกองสูง

สารวัตรนภากุมมือแน่น ภาพของหลักฐานที่ถูกจัดฉากวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอัยการ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องชันสูตรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกฉากเหตุการณ์คอนโด โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรนภาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอัยการปนกับนักสืบ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรนภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรนภาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องชันสูตร การหนีแพงกว่าการเผชิญ อัยการยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” อัยการชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แฟ้มคดีกองสูง

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรนภาไว้กับคำถามเรื่องหลักฐานที่ถูกจัดฉากที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอัยการปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อัยการกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หลักฐานที่ถูกจัดฉากตัดสินแทนเราอีกต่อไป” สารวัตรนภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที สารวัตรนภามองอัยการแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้นักสืบเหมือนเคย

อัยการขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนสารวัตรนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกฉากเหตุการณ์คอนโด ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องชันสูตร เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับสารวัตรนภากับอัยการ

จบตอนที่ 12 — ปมของหลักฐานที่ถูกจัดฉากยังคุกรุ่น และอัยการจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรนภาคาดไม่ถึง