บทใหม่ของสารวัตรนภา

บทใหม่ของสารวัตรนภา

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแฟ้มคดีกองสูงกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่สารวัตรนภายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแฟ้มคดีกองสูง สารวัตรนภายังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากอัยการ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“สารวัตรนภา… ทำไมถึงเงียบ?” อัยการถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นกาแฟสำนักงาน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติร่างกาย: มือของสารวัตรนภาสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องชันสูตร ระยะห่างกับอัยการเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรนภาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

อัยการไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้สารวัตรนภาลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแฟ้มคดีกองสูง

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของสารวัตรนภา

คนรอบข้างในห้องเก็บหลักฐานยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อัยการขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบCover-upที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรนภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วหลักฐานที่ถูกจัดฉากล่ะ?” สารวัตรนภาถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” สารวัตรนภาพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรนภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอัยการออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องชันสูตร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน สารวัตรนภาและอัยการยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

สารวัตรนภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อัยการพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” อัยการถามเสียงเบา สารวัตรนภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อัยการกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หลักฐานที่ถูกจัดฉากตัดสินแทนเราอีกต่อไป” สารวัตรนภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด สารวัตรนภารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ หลักฐานที่ถูกจัดฉากจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 3 — บทใหม่ของสารวัตรนภา ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าสารวัตรนภาจะกล้าเลือกอัยการหรือยังคงหนีจากหลักฐานที่ถูกจัดฉาก