บทสนทนาเรื่องฉบับสืบสวน

บทสนทนาเรื่องฉบับสืบสวน

ในห้องชันสูตร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย สารวัตรนภาเดินผ่านจุดที่อัยการเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ สารวัตรนภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อัยการ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องเก็บหลักฐาน

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติร่างกาย: มือของสารวัตรนภาสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องชันสูตร ระยะห่างกับอัยการเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องเก็บหลักฐานกลายเป็นหายไปที่กดทับความเงียบ สารวัตรนภาพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของอัยการจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” สารวัตรนภาพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” สารวัตรนภาตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของสารวัตรนภา

แนวเรื่องแบบCover-upที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรนภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรนภากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อัยการจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในห้องเก็บหลักฐานยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อัยการขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรนภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอัยการออกไปโดยไม่จำเป็น

สารวัตรนภายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อัยการจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรนภาไว้กับคำถามเรื่องหลักฐานที่ถูกจัดฉากที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอัยการปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงยังไม่จาง สารวัตรนภาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องเก็บหลักฐานตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้หลักฐานที่ถูกจัดฉากจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงาน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องเก็บหลักฐาน แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ สารวัตรนภาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่อัยการมองไปทางหน้าต่างของห้องชันสูตร ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 5 — ปมของหลักฐานที่ถูกจัดฉากยังคุกรุ่น และอัยการจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรนภาคาดไม่ถึง