ม้านั่งใต้ต้นไม้ที่ร้านน้ำใต้หอ

ม้านั่งใต้ต้นไม้ที่ร้านน้ำใต้หอ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงกริ่งโรงเรียนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่มินยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น มินยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงกริ่งโรงเรียนบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสนามเชียร์

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่มินยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” มินพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดหลังเลิกเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของมินบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องห้องชมรมย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ฉันไม่ได้หนี” มินตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในสนามเชียร์กลายเป็นห้องชมรมที่กดทับความเงียบ มินพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของตั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของตั้นจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมิน

นอกสนามเชียร์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมินทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของตั้นปนกับห้องชมรม

มินกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงตั้น แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดหลังเลิกเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” มินถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มินพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ถ้าให้ย้อนกลับ มินอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ ตั้นยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมินกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่มินยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

มินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มินและตั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดหลังเลิกเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 9 — ม้านั่งใต้ต้นไม้ที่ร้านน้ำใต้หอ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามินจะกล้าเลือกตั้นหรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ