ใกล้เข้ามาของคำนิยามของเรา

ใกล้เข้ามาของคำนิยามของเรา

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด แบงค์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แผนที่เคยชัดในหัวของแบงค์เริ่มเบลอเมื่อเห็นตั้นอีกครั้ง คำนิยามของเราไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

เก้าอี้ว่างข้างตั้นดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แบงค์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นผ้าห่มชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: คำนิยามของเราไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของแบงค์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ตั้น

“ฉันกลัว” แบงค์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แบงค์อาจเสียตั้นไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ตั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กลิ่นเสียงแอร์ติดอยู่ในความทรงจำของแบงค์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในหอพักมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ตั้นหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ในอกของแบงค์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแบงค์ คืนนี้ชัดเจนว่าตั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ตั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องซ้อมดนตรีทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแบงค์และตั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน ตั้นมองแบงค์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นผ้าห่มเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ตั้นถามเสียงเบา แบงค์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ตั้นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แบงค์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที แบงค์มองตั้นแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้เพื่อนร่วมทีมเหมือนเคย

ตั้นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแบงค์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องซ้อมดนตรี ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักมหาวิทยาลัย เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแบงค์กับตั้น

กลิ่นกลิ่นผ้าห่มยังไม่จาง แบงค์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องซ้อมดนตรีตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของเราจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 15 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแบงค์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นตั้นได้อีก