คำสัญญาใต้ฝนกระทบกระจก

คำสัญญาใต้ฝนกระทบกระจก

แผนที่เคยชัดในหัวของแบงค์เริ่มเบลอเมื่อเห็นตั้นอีกครั้ง คำนิยามของเราไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แบงค์อาจเสียตั้นไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด แบงค์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นผ้าห่มเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน แบงค์จึงพูดสั้นลง ขณะที่ตั้นฟังมากขึ้น

“ฉันกลัว” แบงค์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แบงค์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับตั้น

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ตั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของแบงค์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

“ถ้าฉันขอเวลา…” ตั้นกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

กลิ่นกลิ่นซักผ้าติดอยู่ในความทรงจำของแบงค์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นนั่งก่อน” ตั้นชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแบงค์และตั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแบงค์ คืนนี้ชัดเจนว่าตั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ร้านสะดวกซื้อตีสองทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แบงค์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านสะดวกซื้อตีสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แบงค์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่ตั้นมองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของตั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แบงค์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 17 — คำสัญญาใต้ฝนกระทบกระจก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่