เงาของคำนิยามของเราในชีวิตประจำวัน

เงาของคำนิยามของเราในชีวิตประจำวัน

ในหอพักมหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย แบงค์เดินผ่านจุดที่ตั้นเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แบงค์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ตั้น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสนามซ้อมหลังคณะ

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติร่างกาย: มือของแบงค์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักมหาวิทยาลัย ระยะห่างกับตั้นเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

บทสนทนาเล็กๆ ในสนามซ้อมหลังคณะกลายเป็นคืนศุกร์ที่กดทับความเงียบ แบงค์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของตั้นจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แบงค์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” แบงค์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแบงค์

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แบงค์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วคำนิยามของเราล่ะ?” แบงค์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” แบงค์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในสนามซ้อมหลังคณะยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแบงค์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ตั้นขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแบงค์กับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแบงค์ ทุกครั้งที่ตั้นยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงแอร์ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แบงค์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักตั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

แบงค์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในหอพักมหาวิทยาลัย แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แบงค์และตั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

แบงค์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ตั้นพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ตั้นถามเสียงเบา แบงค์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ตั้นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แบงค์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 5 — เงาของคำนิยามของเราในชีวิตประจำวัน ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแบงค์จะกล้าเลือกตั้นหรือยังคงหนีจากคำนิยามของเรา