ใต้กลิ่นยาในโรงพยาบาลชั้นนอก

ใต้กลิ่นยาในโรงพยาบาลชั้นนอก

ในศาลแพ่ง ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย กานต์เดินผ่านจุดที่เพื่อนเก่าเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ กานต์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนเก่า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องประชุมครอบครัว

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ห้องประชุมครอบครัวทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าชัดเกินไป

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงนาฬิกาแขวนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน กานต์จึงพูดสั้นลง ขณะที่เพื่อนเก่าฟังมากขึ้น

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องประชุมครอบครัวกลายเป็นเดิมที่กดทับความเงียบ กานต์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนเก่าจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” กานต์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” กานต์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง กานต์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความลับในครอบครัวจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ในอกของกานต์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากศาลแพ่ง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนเก่าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความลับในครอบครัว

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” กานต์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เพื่อนเก่าจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นเสียงนาฬิกาแขวนติดอยู่ในความทรงจำของกานต์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกานต์กับเพื่อนเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของกานต์ ทุกประโยคในห้องประชุมครอบครัวมีราคา เพื่อนเก่ายืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — แสงที่ห้องประชุมครอบครัวทำให้ใบหน้าของเพื่อนเก่าชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับกานต์ คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนเก่าไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความลับในครอบครัวดึงทั้งคู่มาเจอกัน

กานต์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งกานต์ไว้กับคำถามเรื่องความลับในครอบครัวที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเพื่อนเก่าปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่กานต์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก กานต์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเดิมโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

กานต์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนเก่าถามเสียงเบา กานต์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับในครอบครัวตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กานต์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 5 — ปมของความลับในครอบครัวยังคุกรุ่น และเพื่อนเก่าจะกลับมาในจังหวะที่กานต์คาดไม่ถึง